Wejdź z nami między regały... Czyli z życia bytomskiej Książnicy

2012-01-27T13:03:00.001+01:00

Tak było…

24 stycznia bieżącego roku, w naszej bibliotece odbyło się pierwsze spotkanie poświęcone historii Górnego Śląska w latach 1933-1989. Projekt noszący nazwę Bytomskich Spotkań Historycznych, został przygotowany wspólnie z katowickim Instytutem Pamięci Narodowej.

Pierwszy wykład zatytułowany „Pod czerwoną gwiazdą” wygłosił dr Dariusz Węgrzyn. Prelekcja poświęcona była deportacji ludności naszego regionu do Związku Sowieckiego, co nastąpiło po wkroczeniu Armii Czerwonej na Górny Śląsk, w styczniu 1945 roku.

Podczas wykładu mogliśmy dowiedzieć się m.in. w jaki sposób wywożono mieszkańców i jaka była ich liczba. Zaprezentowano również fakty dotyczące warunków panujących w obozach pracy, do których ich wywożono. Poruszono także kwestię skutków społecznych i ekonomicznych jakimi dotknięte były osamotnione rodziny deportowanych.

Po zakończonym wykładzie, słuchacze mogli zadawać pytania prelegentowi. Elementem kończącym spotkanie była emisja filmu „Przemilczana tragedia”, dotyczącego deportacji ludności Górnego Śląska do Związku Sowieckiego w 1945 roku.

W spotkaniu wzięła udział spora liczba uczestników, co świadczy o dużym zainteresowaniu mieszkańców Bytomia historią regionu.

Kolejne Bytomskie Spotkanie Historyczne, które poświęcone będzie obozowi pracy w Świętochłowicach-Zgodzie, odbędzie się 14 lutego 2012 roku w sali wykładowej MBP. Początek spotkania zaplanowano na godzinę 17:00. Już teraz serdecznie zapraszamy do udziału w prelekcji.

2012-01-16T11:26:00.005+01:00

Bytomskie Spotkania Historyczne w Miejskiej Bibliotece Publicznej

Miejska Biblioteka Publiczna oraz Instytut Pamięci Narodowej w Katowicach, zapraszają na Bytomskie Spotkania Historyczne, podczas których zaprezentowana zostanie historia Śląska z lat 1933-1989 Głównym celem projektu, skierowanego do miłośników historii, bez względu na wiek i wykształcenie, jest przypomnienie wydarzeń mających miejsce na Śląsku od momentu objęcia władzy przez Adolfa Hitlera w Niemczech, do upadku komunizmu w Polsce.

W przedsięwzięciu wezmą udział pracownicy katowickiego IPN-u, m.in. Grzegorz Bębnik, dr Dariusz Węgrzyn, dr Adam Dziuba, dr Adam Dziurok i Bogusław Tracz. Prelegenci postarają się przybliżyć słuchaczom następujące zagadnienia: rządy nazistowskie i wybuch wojny w 1939 roku, zdobycie regionu przez Sowietów w roku 1945 oraz budowę nowej władzy komunistycznej i jej funkcjonowanie przez następne 4 dekady. Pierwsze spotkanie poświecone będzie okupacji Śląska przez Armię Czerwoną, która w styczniu 1945 roku wkroczyła na Górny Śląsk. Tematem przewodnim będzie deportacja mieszkańców naszego regionu do Związku Sowieckiego oraz jej społeczne i ekonomiczne skutki. Prelekcja dr. Dariusza Węgrzyna, pt. „Pod czerwoną gwiazdą” połączona będzie z prezentacją nowych publikacji poświęconych omawianym problemom. Podczas pierwszego wykładu, zostaną także zaprezentowane unikalne materiały multimedialne pochodzące ze zbiorów IPN-u.

Udział w Bytomskich Spotkaniach Historycznych to doskonała okazja do tego, aby przypomnieć sobie lub poznać dzieje naszego regionu, tym bardziej, że uczestnicy spotkań zaprezentują nowe, nie znane dotąd fakty. Będzie to więc doskonała lekcja historii oraz pomysł na to, aby w ciekawy i interesujący sposób spędzić popołudnie. W trakcie spotkań, które będą odbywały się w każdy drugi wtorek miesiąca, będzie można także zadawać pytania prelegentowi oraz komentować wypowiadane przez niego treści. Pierwsze spotkanie odbędzie się 24 stycznia 2012 roku o godz. 17:00, w Sali wykładowej MBP (III piętro).

Serdecznie zapraszamy wszystkich zainteresowanych do udziału w Bytomskich Spotkaniach Historycznych.

2012-01-13T15:56:00.001+01:00

Ferie z urwisami, czyli dla każdego coś niegrzecznego

No i za grzecznie było! Wszystko na swoim miejscu, każdy tylko, że wiedza, nauka, wiadomości, nowinki, sprawdziany, klasówki i inne trudne i nudne rzeczy. Ale czyż życie młodego człowieka ma być zawsze takie grzeczne i poukładane. Nie! I ferie są od tego właśnie, żeby złapać oddech i przemienić się w małego (tylko małego, bo przesada nigdy nie jest wskazana) łobuziaka i psotnika. Dlatego postanowiliśmy w tym roku wziąć przykład, może niekoniecznie dobry, z Waszych ulubionych bohaterów: Pippi, Mikołajka, Zuźki, Karolka i innych klasycznych łapserdaków.

No to młodzi czytelnicy placówek filialnych poszaleją sobie w tegoroczne ferie, aż miło! Pobawimy się z wszystkimi literackimi urwisami świata. Bo czyż nie będzie miło pomieszkać choć przez chwilkę w Willi Śmiesznotce, przejechać się kawałeczek na nakrapianym koniku, powygłupiać z Panem Nilssonem, poszaleć z Tommy’m i Anniką? A może z Koszmarnym Karolkiem podenerwować Doskonałego Damianka, powiercić się z Ruchliwym Rysiem, albo przestraszyć Płaczliwego Piotrusia? No jasne, że tak, choć to tylko jakby na niby…

Wpadnij do nas chociażby na chwilkę! Będą konkursy literackie i plastyczne z nagrodami, krzyżówki, quizy i rebusy, gry i zabawy świetlicowe, a jeśli pogoda dopisze to może również plenerowe, a także wiele innych atrakcji.

No bo kiedy możemy pozwolić sobie na urwisowe psoty i wygłupy. Ferie miną szybko a później trzeba będzie znów wrócić do spokojnej, nudnej codzienności i na powrót stać się Doskonałym Dzieckiem, Uśmiechniętym Uczniem, Cichutkim Czytelnikiem, Pracowitym Pracownikiem ;-) po prostu nuda…

Dlatego wszyscy spotykamy się 2 i 9 lutego w godzinach od 11.00 do 13.00 w Placówkach Filialnych:

Nr 1 – ul. Podhalańska 7

Nr 6 – ul. Cyryla i Metodego 38

Nr 11 – ul. Grottgera 20b

Nr 12 – ul. Tuwima 5

Nr 20 – ul. Korczaka 1

Nr 22 – ul. Reptowska 53a

Nr 23 – ul. Łużycka 12.

Będzie super i bomba, kto nie przyjdzie, ten trąba!!!!

2012-01-12T15:06:00.000+01:00

Niezwykłe spotkania z historią Bytomia

28 stycznia rozpoczynają się ferie zimowe – czas, na który na pewno z niecierpliwością czekają wszystkie dzieci. Co szczęśliwsi wyjadą na narty (za granicę, bo u nas śniegu jak na lekarstwo) lub na kursy i obozy językowe (nauka języków obcych nadal jest na topie). Ale będą i tacy, którzy zostaną w domu. I to właśnie z myślą o nich Wypożyczalnia Literatury dla Dzieci i Młodzieży przygotowała cykl spotkań pod nazwą „Niezwykły Bytom”, poświęconych historii miasta.

Tak, wiem – słowo „historia” brzmi mało atrakcyjnie (zwłaszcza w uszach dzieci). Obiecuję jednak, że nudno nie będzie. Podczas czterech spotkań przybliżymy dzieciom historię miasta, w którym mieszkają, a motywem przewodnim naszych opowiadań będzie książka znanego bytomskiego dziennikarza Marcina Hałasia „Niezwykły Bytom. Historia miasta dla dzieci”.

Podczas pierwszego spotkania – 31 stycznia – wybierzemy się na wycieczkę do Muzeum Górnośląskiego, w celu obejrzenia znajdującej się tam makiety średniowiecznego Bytomia. Po powrocie do biblioteki spróbujemy wykonać własną makietę miasta, na której odwzorujemy, między innymi, średniowieczny rynek, kościół Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny, zamek książąt bytomskich, domy ówczesnych mieszkańców Bytomia oraz mury obronne miasta. Podczas sklejania makiety, dzieci będą mogły nie tylko rozwinąć swoje zdolności plastyczne, ale i zapoznać się z historią powstania miasta oraz zasadami życia społecznego w średniowieczu.

Uczestnicy feriowych spotkań dowiedzą się także skąd wzięła się nazwa „Bytom”, jak nazywa się dokument przyznający jakiejś osadzie prawa miejskie i jaką rolę w powstaniu Bytomia odegrało Wzgórze św. Małgorzaty. Swoją wiedzę mali uczestnicy będą mogli wykorzystać podczas gry planszowej, którą rozegrają między sobą na ostatnim spotkaniu.
Zapraszamy serdecznie do Wypożyczalni dla Dzieci i Młodzieży w dniach:

31 stycznia

2 lutego

7 lutego

9 lutego

Zawsze w godzinach: 12.00 – 14.00

@m.

2011-12-23T07:30:00.003+01:00

NOWY PROJEKT W MBP

Drogi Czytelniku!

Czy wiesz, że ponad 10 milionów Polaków w wieku powyżej 50 lat nie korzysta z Internetu? Przyczyny tego stanu rzeczy są różne. W grę wchodzą bariery kompetencyjne, psychologiczne, finansowe i infrastrukturalne. Wiele osób w wieku +50 nie potrafi obsługiwać komputera, a nawet uważa, że tej umiejętności nie potrzebuje. Niektórzy obawiają się zagrożeń związanych z korzystaniem z Internetu, dla innych przeszkodą jest brak sprzętu czy dostępu do sieci.

A przecież Internet odgrywa coraz większą rolę w prawie każdej dziedzinie ludzkiego życia, a więc nie pozbywajmy się korzyści i możliwości jakie nam dają nowe technologie. Zdobywanie wiedzy, rozwijanie zainteresowań, oszczędność czasu i pieniędzy, możliwość częstszego kontaktu z rodziną i przyjaciółmi – to tylko niektóre z nich.

W styczniu Biblioteka rozpoczyna nowy cykl prelekcji i warsztatów pod hasłem: „Surfowanie zaczyna się po pięćdziesiątce”. Zaplanowano 4 spotkania, o różnorodnej tematyce: od Wikipedii, przez ogrody, podróże po komunikatory. Każde spotkanie będzie obejmowało pre-lekcję związaną z tematyką warsztatów, prowadzoną przez znawców danej dziedziny, której będą mogli wysłuchać wszyscy chętni. Spotkanie warsztatowe natomiast skierowane jest do osób +50, które chciałyby poznać tajniki Internetu na dany temat (ilość miejsc ograniczona).

Jeżeli ktoś z Twojej rodziny (Mama, Dziadek, Ciocia…) lub przyjaciół nie posiada jeszcze umiejętności posługiwania się Internetem (a nie boi się myszy) może przyjść na takie spotkanie. Poinformuj o tym, a najlepiej, na prelekcję również przyjdź!

Najbliższe spotkanie:

18 stycznia 2012 r. godz. 17.00

W świecie WIKI – prelekcja Pawła Marynowskiego ze Stowarzyszenia Wikimedia Polska z okazji „Dnia Wikipedii”. Poruszane zagadnienia: prawda i mity nt. Wikipedii, jej historia i dzień dzisiejszy oraz siostrzane projekty Wikipedii. Sala Wykładowa MBP, Bytom, pl. Jana III Sobieskiego 3

18 stycznia 2012 r. godz. 18.00

„Pierwsze kroki w WIKI” - warsztaty dla osób +50 z cyklu „Surfowanie zaczyna się po pięćdziesiątce”. Prowadzenie – członkowie Stowarzyszenia Wikimedia Polska. Informatorium MBP, Bytom, pl. Jana III Sobieskiego 3

ZAPRASZAMY!!!

tg@l

2011-11-30T12:31:00.003+01:00

JESIEŃ Z NOBLISTAMI (nie tylko) W BIBLIOTECE

Już po raz trzeci spotkaliśmy się w „Salonie poezji i muzyki Anny Dymnej”, aby posłuchać poezji tematycznie związanej z jesiennym projektem realizowanym przez pracowników MBP we współpracy z Operą Śląską. Wcześniej mieliśmy jesień astronomiczną i podróżniczą, więc bibliotekarze pieczołowicie wyszukiwali wiersze z tymi motywami. Tym razem chcieliśmy pokazać twórczość poetycką polskich noblistów. I tu borykaliśmy się z nadmiarem lub niedoborem :-). Długo zastanawialiśmy się, które wiersze wybrać z bogatej twórczości Czesława Miłosza i Wisławy Szymborskiej, jednocześnie pilnie poszukiwaliśmy poetyckich prób prozaików: Władysława Reymonta i Henryka Sienkiewicza. I udało się! Przestudiowaliśmy też biografię Marii Skłodowskiej-Curie i natknęliśmy się na jej wiersze.

Anna Bączek-Liebert i Marcin Liebert pięknie zaprezentowali poezję polskich noblistów (do-rzucając anegdoty z ich życia), a Adam Snopek (fortepian) i Wojciech Gruszczyński (śpiew) ubogacili to spotkanie dźwiękami znanych standardów. Publiczności szczególnie spodobała się brawurowa interpretacja wiersza Wisławy Szymborskiej „Możliwości” w wykonaniu obojga aktorów. Owacjami przyjęto również wiersze Marii Skłodowskiej-Curie. Anna Bączek-Liebert przyznała się, że nie wiedziała (chociaż jest absolwentką liceum jej imienia), iż podwójna noblistka zajmowała się pisaniem wierszy. Reakcja słuchaczy wskazywała, że nie wszyscy o tym wiedzieli.

To spotkanie pozostanie w naszej pamięci, tak jak i nadzieja na kolejne …

tg@l

2011-11-28T07:09:00.004+01:00

Szymborska i kolaże (czyli o mało znanej pasji Noblistki)

W bieżącym roku obchodzimy Międzynarodowy Rok Chemii (w tym roku przypada 100. rocznica otrzymania przez Marię Skłodowską-Curie nagrody Nobla) oraz Rok Miłosza (związany z 100. rocznicą urodzin poety). Obie rocznice były inspiracją do zrealizowania przez pracowników Miejskiej Biblioteki Publicznej w Bytomiu projektu „Jesień z Noblistami (nie tylko) w Bibliotece.”

W ramach powyższego projektu w Wypożyczalni Literatury dla Dzieci i Młodzieży odbyły się spotkania warsztatowe dla uczniów 5 i 6 klas szkół podstawowych, zatytułowane „Wyklejanki Szymborskie”. Spotkania były poświęcone niecodziennej pasji Wisławy Szymborskiej, polegającej na tworzeniu kartek – kolaży.

„Te karteczki są efektem lenistwa i cenzury. Zaczęłam wysyłać je w drugiej połowie lat sześćdziesiątych. To był czas, kiedy korespondencja między ludźmi zaczęła zamierać, bo przesyłki przychodziły otwierane, więc pisało się tak, by treści było jak najmniej, zwłaszcza informacji, które mogłyby trafić do kartotek, a adresat miał się cieszyć z samego faktu dostania listu” – tak o swojej pasji mówi Noblistka. Żeby mieć z czego wycinać, zbiera stare roczniki, czasopisma, findesieclowe żurnale, katalogi. Przygotowuje wyklejanki co kilka miesięcy, taśmowo, po kilkadziesiąt, a potem wysyła je dobierając do określonego człowieka i jego poczucia humoru.

I my zbieraliśmy stare gazety, czasopisma, kolorowe magazyny, ulotki reklamowe itp. Wszystkie te materiały posłużyły za bazę artystyczną dla dzieci, których zadaniem było stworzenie barwnych kolaży inspirowanych wyklejankami Wisławy Szymborskiej. Tematyka prac była dowolna. Powstały zatem prace zabawne, lekkie tematycznie, ale i refleksyjne, wyśmiewające współczesny świat i skłaniające do myślenia. Młodzi artyści wykazali się dużą pomysłowością, poczuciem humoru oraz znajomością zjawisk współczesnego świata (zwłaszcza tych nagłaśnianych przez massmedia). Warsztaty przybliżyły dzieciom postać Noblistki, ale także pozwoliły spojrzeć na Wisławę Szymborską nie tylko jak na poetkę, ale również osobę o dużym talencie plastycznym.

Prace dzieci można oglądać do 23 grudnia na wystawie w Rotundzie MBP (I piętro). Znajdziecie tam także prace uczniów Bytomskiego Uniwersytetu Trzeciego Wieku, których zadaniem było stworzenie kolaży inspirowanych poezją Noblistki i ilustrujących dowolne cytaty z jej twórczości. Efektem warsztatów są piękne wyklejanki, które trzeba koniecznie zobaczyć, odwiedzając MBP.

@m.

2011-11-05T08:37:00.007+01:00

Wieczór strachów i tajemnic…

Halloween to święto, które wywodzi się z dawnej tradycji Celtów, zamieszkujących niegdyś tereny dzisiejszej Anglii, Irlandii, Szkocji, Walii i południowej Francji. Według celtyckiego kalendarza w dniu 31 października przypadał ostatni dzień starego roku. Celtowie wierzyli, że nocą z 31 października na 1 listopada duchy zmarłych odwiedzają ziemię i poszukują swoich ziemskich domów, aby ogrzać się nieco w cieple domowych świec. Tego dnia miał też odbywać się główny sabat czarownic, które zlatywały się na miotłach, a towarzyszyły im czarne koty. Celtowie tej nocy zapalali ogniska na wzgórzach, aby odstraszyć złe moce, a duszom zmarłych wskazać drogę do domów.
Nazwa Halloween pochodzi od wyrażenia „All Hallows’ Eve”, co oznacza Wigilię Wszystkich Świętych 1 listopada. W XIX wieku, wraz z irlandzkimi imigrantami, tradycja Halloween trafiła do Stanów Zjednoczonych, a z Ameryki przywędrowała do nas.

Ale dla nas nie jest istotne, kiedy się pojawiało i skąd się wzięło. Ważne, że jest to wspaniała okazja do zabawy dla małych i dużych, podczas której lepiej można poznać swoje obawy i lęki.
A zatem postanowiliśmy nieco przybliżyć dzieciom tradycję, legendy i przesądy związane z Halloween. W piątek 28 października w Galerii Rotunda odbyły się warsztaty plastyczne utrzymane w duchu tego strasznego święta. Nasi mali goście z Towarzystwa Przyjaciół Dzieci w Bytomiu pomogli nam zaczarować Rotundę i ochronić ją przed złymi mocami, wykonując przyjazne duszki z papieru. Każdy duszek został inaczej pomalowany i otrzymał wyjątkową twarzyczkę: jedne minki były groźne lub mroczne, inne śmieszne, łagodne. Wszystkie duszki świetnie prezentowały się, trzymając się za ręce, w przyjaznej girlandzie.

Najwięcej przyjemności sprawiło dzieciom malowanie twarzy, gdy dziecięce buzie zamieniły się w kolorowe motyle, czarne nietoperze i pająki oraz wszelkie inne stwory, które wymyślili sobie nasi milusińscy. Sporą atrakcją była też możliwość zrobienia sobie zdjęcia z ludzką czaszką lub upiorną laleczką imieniem Chrupcia.

Tegoż samego dnia straszyło także w Placówce Filialnej Nr 12 (ul. Tuwima). Każdy uczestnik zabawy mógł przejść przez cuchnące bagno, uczestniczyć w rozwiązywaniu strrrrrasznie strrrrasznej krzyżówki, odtańczyć wspólnie taniec czarownic (z miotłą w dłoni), degustować przysmaki wampirów (odcięte palce, smoczą ślinę, żabie wątróbki, zęby nietoperza albo ptasi móżdżek – oj brzmi strasznie, kto to przeżył ten zuch!) a na koniec wszyscy udali się na poszukiwanie Skrzyni Umarlaka, w której znajdowały się skarby Drakuli.

W przygotowaniach pomagali nam i w zabawie uczestniczyli również uczestnicy Warsztatów Terapii Zajęciowej Zespołu Aktywności Społecznej.

Zapewniam was, że już następnego dnia, jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki nasza biblioteka wyglądała zupełnie normalnie, pracownicy i czytelnicy również byli jacyś tacy zwykli i spokojni, czyli wszystko wróciło do normy. Ale warto było…

@m, i@

2011-11-02T08:56:00.004+01:00

Książkę chętnie wymienię…

Już po raz drugi w wybranych placówkach filialnych odbył się Jesienny Kiermasz Książek.

I już wiemy na pewno, że będzie on organizowany regularnie co roku. Forma (za książkę kupon a za kupon inna książka) oraz możliwości, jakie dają tego typu formy promocji książki, spotkały się z dużym zainteresowaniem i uznaniem naszych czytelników oraz osób im towarzyszących. Sporo z nich wzbogaciło swoje domowe biblioteczki o pozycje nowe, nieznane albo takie, które zawsze chcieli „mieć u siebie”.

Ponieważ kiermasz na filiach odbywa się, gdy na dworze niepodzielnie panuje jesień (na szczęście w tym roku typowa polska i złota), wystrój wnętrza niejednokrotnie przypominał nam o tej porze roku: złoto- czerwono-brązowe liście, jesienne owoce i kwiaty stanowiły tło dla głównych bohaterów imprezy, czyli książek. A tych zgromadziliśmy całkiem sporo, bardzo zróżnicowanych zarówno pod względem formy, jak i treści. Były powieści dla dorosłych oraz dla dzieci i młodzieży, były baśnie, bajki i bajeczki, lektury szkolne, a także sporo wartościowej literatury popularnonaukowej z wielu dziedzin wiedzy. W zasadzie każdy mógł znaleźć coś dobrego i ciekawego dla siebie.

Dlatego już teraz serdecznie zapraszamy do odwiedzenia kolejnego naszego kiermaszu; zawsze na wiosnę w Budynku Głównym przy Placu Jana III Sobieskiego, zaś jesienią w wybranych placówkach filialnych.

Szczegółowe informacje odpowiednio wcześniej pojawią się zarówno na naszej stronie internetowej, jak i na plakatach.

Pamiętajcie: wiosna i jesień z bibliotecznymi kiermaszami książek!

i@

2011-10-26T14:39:00.006+02:00

Rok Miłosza nie tylko w Polsce

Rok Miłosza obchodzony jest nie tylko w Polsce. Oprócz działalności środowisk polonijnych w Stanach Zjednoczonych, we Francji, czy Rosji, litewski parlament, podobnie jak polski Sejm ogłosił rok 2011 Rokiem Miłosza. Z tej okazji Instytut Polski w Wilnie ogłosił konkurs na plakat promujący to wydarzenie, który wygrał Michał Tadeusz Golański, polski artysta mieszkający we Włoszech.

Obchody u naszych wschodnich sąsiadów dotyczą głównie miejscowości, z którymi noblista był związany. Jednym z takich przedsięwzięć jest kalendarz „Czesław Miłosz 1911-2011. Wędziagoła –tu się zaczęło”. To w tej miejscowości pochowany jest pradziadek i dziadek Miłosza.

Na litewskie obchody Roku Miłosza złożył się również szereg innych wydarzeń upamiętniających osobę i twórczość poety – ekspozycji fotograficznych, wystaw malarstwa inspirowanego utworami Miłosza, konferencji z udziałem polskich i litewskich intelektualistów oraz projektów edukacyjnych i wydawniczych. Bardzo ciekawą inicjatywą było ogłoszenie konkursu na film dokumentalny lub serial telewizyjny przedstawiający osobę noblisty, na który z dwóch litewskich ministerstw: kultury oraz oświaty i nauki przeznaczono 1 mln litów (1, 2 mln złotych). Warto wspomnieć również o wielu uroczystościach okolicznościowych jak na przykład odsłonięcie w Wilnie tablicy poświęconej Miłoszowi, która została wmurowana w budynek, w którym przed wojną mieściło się Gimnazjum, do którego uczęszczał pisarz, nadanie jednej z Czytelń na Uniwersytecie Wileńskim imienia Miłosza, czy też wprowadzenie przez Główną Pocztę Litwy znaczka pocztowego projektu Auszrele Ratkevicziene w nakładzie 15 tys. Wraz ze znaczkiem wydano także kopertę i kartkę pocztową.

W Polsce na obchody Roku Miłosza złożyła się z niezliczona ilość imprez i uroczystości. Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego przeznaczyło na ten cel 7 mln złotych w ramach programu Promesa. Najważniejszym wydarzeniem był Festiwal Miłosza, który odbył się w dniach od 9 do 15 maja w Krakowie. Oprócz tego, podobnie jak na Litwie, zorganizowano szereg konferencji, wystaw, projektów artystycznych inspirowanych twórczością Miłosza oraz konkursów. My również podsumowując Rok Miłosza w naszej bibliotece chcielibyśmy zaprosić na Turniej uczniów szkół średnich „Jest taka cierpienia granica, za którą się uśmiech pogodny zaczyna”. Na poszczególnych etapach turnieju, zadaniem uczestników będzie:

• przygotowanie krótkiego wystąpienia (np. prezentacji) na temat Czesława Miłosza (I etap),

• głośne czytanie wybranego utworu Czesława Miłosza (II etap),

• odpowiedź na pytania sprawdzające wiedzę o nobliście (III etap).

Suma uzyskanych punktów ze wszystkich etapów zadecyduje o zwycięstwie. W turnieju może wziąć udział każdy uczeń szkoły średniej. Można również zgłaszać się w 2-osobowych zespołach! Szczegóły uczestnictwa w turnieju już wkrótce na stronie http://www.biblioteka.bytom.pl./

2011-10-24T14:53:00.001+02:00

Nie taki łabędź trudny

Jak zapowiadaliśmy, tak zrobiliśmy. W zeszłym tygodniu w Wypożyczalni Literatury dla Dzieci i Młodzieży odbyły się warsztaty origami. Spośród różnych form japońskiej sztuki składania papieru (origami klasycznego, płaskiego i modułowego) największe zainteresowanie wzbudziło origami modułowe. Dlatego też, jako cel pierwszego spotkania od razu wyznaczyliśmy sobie stworzenie przestrzennej figury „tęczowego” łabędzia.

Wykonanie takiego papierowego cuda rozpoczyna się od przygotowania odpowiedniej ilości modułów, czyli właściwie złożonych papierowych trójkącików (tak zwany moduł chiński – są też inne). Potem, odpowiednio łącząc ze sobą przygotowane moduły (tak jak w puzzlach przestrzennych), tworzy się trójwymiarowe figury zwierząt, roślin, przedmiotów lub ludzkich postaci.

My do wykonania naszego łabędzia użyliśmy 389 modułów w dziewięciu kolorach. Choć rąk do pracy nie było wiele – udało się. „Tęczowy” łabędź jest gotowy.

Teraz zastanawiamy się, jaką figurę stworzyć na kolejnych warsztatach.

@m.

2011-10-17T12:21:00.001+02:00

Pierwsze powakacyjne spotkanie DKK

11 października odbyło się pierwsze powakacyjne spotkanie, działającego przy Wypożyczalni dla Dzieci i Młodzieży, Dyskusyjnego Klubu Książki „Co i jak”. DKK działa u nas od lutego 2006 roku i „wychował” już dwa pokolenia uczniów klas 4-6 szkół podstawowych. Wszystkich członków Klubu łączy wspólna pasja do czytania książek oraz chęć dzielenia się swoimi opiniami na temat przeczytanych lektur.

Na spotkaniu pojawiło się sześć uczennic z czwartej i piątej klasy SP nr 3 w Bytomiu. Nasze nowe koleżanki zapoznały się z Biblioteką i sposobem funkcjonowania DKK, a także podzieliły się swoimi opiniami na temat ulubionych książek. Okazało się, że ulubioną dziecięcą pisarką nadal jest Astrid Lindgren, a książką, która wciąż zdobywa serca młodych czytelników, „Dzieci z Bullerbyn”.

Dyskusyjny Klub Książki to nie tylko czytanie książek, ale i pisanie recenzji. A pisać warto, bo na autorów najlepszych tekstów czekają nagrody. Spotkania DKK odbywają się raz w miesiącu. Następne spotkanie zostało ustalone na 10 listopada godz. 14:30, a rozmawiać będziemy na temat książki Romka Pawlaka „Czapka Holmesa”. Drzwi Wypożyczalni dla Dzieci i Młodzieży będą stały otworem dla wszystkich młodych miłośników literatury. Zapraszamy 

@m.

2011-10-12T13:10:00.001+02:00

Czy ze składania papieru można zrobić sztukę?

Japończycy sztukę składania papieru przejęli przed wiekami od Chińczyków i doprowadzili ją do takiej perfekcji, że dziś trudno uwierzyć, iż ORIGAMI nie jest rdzennie japońskie. Sztuka ta zaczęła się rozwijać na początku VIII wieku. Początkowo była jedynie rozrywką dworu cesarskiego, a papierowe ozdoby służyły głównie do dekorowania świątyń z okazji uroczystości religijnych. Z biegiem czasu sztuka ta coraz bardziej się upowszechniała, zyskując popularność w całym kraju. Pierwszy podręcznik origami powstał pod koniec XVIII wieku. Można w nim znaleźć między innymi aż 49 sposobów składania papierowego żurawia.

Dziś sztuka składania papieru jest tak samo żywa i lubiana jak kiedyś. Zyskuje wciąż nowych zwolenników nie tylko w Japonii, ale i na całym świecie. Przez odpowiednie złożenie kolorowego papieru można wyczarować dowolną postać. Wszystko zależy od znajomości reguł składania papieru i wyobraźni. Origami pobudza fantazję, wzmaga koncentrację, wyrabia zręczność palców. Do stworzenia wymyślonej figurki o skomplikowanym kształcie potrzeba wiedzy i ćwiczeń, jednak najpopularniejsze origami, na przykład żurawia, potrafi złożyć nawet dziecko. I nie ma w tym nic dziwnego, bo od ponad 100 lat wszyscy mali mieszkańcy Kraju Kwitnącej Wiśni uczą się tej techniki w szkole.

Wypożyczalnia dla Dzieci i Młodzieży, wykorzystując wiedzę Japończyków, postanowiła zachęcić dzieci do nauki origami. 19 i 20 października (środa-czwartek) między godziną 15:00 a 17:00, odbędą się u nas warsztaty origami. Zaczniemy od poznawania tajników origami klasycznego, które najczęściej powstaje z jednego kwadratowego kawałka papieru i podczas jego tworzenia nie używa się kleju ani nożyczek. Na dwóch pierwszych zajęciach spróbujemy złożyć, między innymi, rybkę, dwubarwnego motyla, pawia z rozłożonym ogonem oraz żurawia, który dla Japończyków jest symbolem szczęścia.

Wraz z kolejnymi spotkaniami będziemy poznawać sekrety origami płaskiego, które polega na tworzeniu płaskich figur, poprzez naklejanie na arkusz papieru odpowiednio zginanych kolorowych kwadracików lub kółeczek. Najbardziej wytrwali będą mogli wypróbować swoich sił tworząc z papieru przestrzenne figury zwierząt (np. spróbujemy zrobić łabędzia składającego się z ponad 450 identycznych modułów) oraz wielościany foremne, które będzie można wykorzystać jako ozdoby choinkowe.

Już dziś zapraszam wszystkich chętnych.

@m.

2011-09-30T14:20:00.004+02:00

Czesław Miłosz muzycznie

O Czesławie Miłoszu powiedziano w tym roku już chyba wszystko. Wykorzystano wiele różnorodnych form prezentacji Jego sylwetki i Jego twórczości. Wiele osób, które dotychczas nie interesowały się postacią Miłosza, miało szansę zetknąć się, na różnych poziomach, na różnych płaszczyznach z Jego prozą, poezją czy publicystyką.
W obchodzonym Roku Miłosza również muzycy zajęli się Jego tekstami. Ukazało się kilka płyt muzycznych z wierszami poety. Jedna z nich to Rzeka zawierająca nagrania Miłosza czytającego własne utwory do muzycznego podkładu syna, Anthony`ego. Kolejny album to A Book of Luminous Things z nagraniami Agi Zaryan. Pierwsza z wymienionych płyt została wydana przez Stowarzyszenie Artystyczne Muzyka Centrum w nakładzie 1000 egzemplarzy, i niestety, nie jest dostępna w sprzedaży. Jedynie jeden z utworów Tak mało prezentowany był na antenie programu III Polskiego Radia. Płyta Agi Zaryan wydana została przez EMI Music Poland i Blue Note Records i znalazło się na niej 12 anglojęzycznych piosenek skomponowanych do wierszy Miłosza oraz Anny Świrszczyńskiej, Denise Levertov i Jane Hiersfield. Muzykę do większości utworów skomponowali Aga Zaryan i Michał Tokaj.

Agencja Fonograficzna Polskiego Radia pod patronatem Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego wydała album Miłosz w muzyce, muzyka w Miłoszu. Płyta zawiera 20 utworów poety z muzyką Jacka Telusa.

Twórczości noblisty poświęcony jest także album Stanisława Soyki 7 wierszy Miłosza. Artysta wykonuje te utwory również w czasie swoich koncertów.

Ciekawostką może być zapowiadana przez Czesława Mozila płyta z tekstami Miłosza. Muzyk twierdzi, że płyta ta nie jest przeznaczona dla wielkich fanów poety, ale dla ludzi, którzy być może, pierwszy raz zetkną się z twórczością noblisty, dzięki temu albumowi.
Mamy nadzieję, że wszystkie wymienione płyty, oprócz Rzeki, w niedługim czasie, znajdą się w naszych zbiorach.

To tyle o Miłoszu w muzyce, a my jako biblioteka chcielibyśmy zaprosić uczniów szkół średnich do wzięcia udziału w turnieju poświęconym poecie. Turniej ten pozwoli wykazać się wiedzą i znajomością tematu w różnych formach, bo i w literackiej, plastycznej, muzycznej, teatralnej, recytatorskiej – do wyboru. Aby uczestnikom było raźniej poruszać się w meandrach twórczości Miłosza, dopuszczamy udział dwuosobowych zespołów. Regulamin turnieju, już za kilka dni pojawi się na stronie internetowej MBP.

Turniej zakończy obchody Roku Miłosza w naszej bibliotece i będzie jednocześnie częścią projektu MBP Jesień z Noblistami (nie tylko) w Bibliotece.

Szczegółowych informacji udzielają pracownicy Wypożyczalni Literatury Popularnonaukowej
Gmach Główny MBP - II piętro
tel. (032) 787 06 01 do 03 wew. 202
wpn@biblioteka.bytom.pl.

2011-09-14T15:35:00.004+02:00

Dobra literatura dla dzieci i młodzieży

W 2006 roku ogłoszono I edycję Konkursu im. Astrid Lindgren na współczesną książkę dla dzieci i młodzieży. Na konkurs napłynęło 978 prac. Nagrodzono wówczas między innymi: Barbarę Kosmowską za książkę „Pozłacana rybka”, Idę Pierelotkin za „Alę Betkę” oraz „Sejf z milionem w środku” Małgorzaty Szyszko-Kondej.

W czerwcu 2009 roku Fundacja „ABCXXI – Cała Polska czyta dzieciom” wraz z Wydawnictwem Literatura, Publicat S.A. i Stentor, ogłosiła rozpoczęcie II Konkursu Literackiego im. Astrid Lindgren. Konkurs odbył się pod honorowym patronatem Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz patronatem literackim Polskiej Sekcji IBBY. W czerwcu 2010 roku Jury pod kierunkiem prof. Joanny Papuzińskiej wyłoniło laureatów.

Grand Prix Konkursu oraz rzeźbę autorstwa Doroty Dziekiewicz-Pilich przedstawiającą Pippi Pończoszankę podnoszącą konia, otrzymał Marcin Szczygielski za książkę „Czarny Młyn”. Jest to opowieść o jedenastoletnim Iwo i grupce jego przyjaciół, mieszkających w zaniedbanej, pustoszejącej wiosce, skąd wszędzie jest daleko i gdzie nawet nie odbiera telewizja. Pewnego razu w tym ponurym miejscu zaczynają dziać się dziwne, trudne do wyjaśnienia rzeczy… Ślady prowadzą do Czarnego Młyna…

„Czarny Młyn stoi, jak stał, i ani deszcz, ani śnieg, ani wiatr nie są w stanie usunąć smolistej sadzy, która wżarła się w jego ściany. Nikt się tam nie zapuszcza. Po pierwsze dlatego, że to niebezpieczne miejsce, bo ruiny ledwo stoją, a po drugie… W Czarnym Młynie jest coś złego. Nikt nigdy głośno tego nie powiedział, ale wszyscy to czują, a na pewno czujemy to my, dzieci. Kilka razy wybraliśmy się pod ogrodzenie, żeby obejrzeć zgliszcza. Piotrek przechwalał się, że gdyby chciał, mógłby tam wejść, ale nikt z nas nie podjął tematu, zresztą nawet on sam swoje przechwałki wygłaszał niezbyt pewnym głosem. Czarny Młyn jest niedobrym miejscem, od którego cierpnie skóra na grzbiecie, a w dodatku okropnie brzydkim. Wszyscy najchętniej omijaliby je szerokim łukiem, gdyby nie to, że jedyna droga do Siej prowadzi obok niego…”

Dzieci muszą same stawić czoła niebezpieczeństwu, by ratować swoich rodziców i ocalić zagrożoną wieś. Kluczem do rozwikłania zagadki i sposobem na pokonanie zła stają się niezwykłe zdolności upośledzonej siostry głównego bohatera.

Pozostali laureaci Konkursu to:

1. W kategorii wiekowej 0-6 lat:

o „Misiostwo świata” Grzegorz Janusz

o „Biuro zagubionych zabawek” Iwona Czarkowska

2. W kategorii wiekowej 6-10 lat:

o „Masło przygodowe” Barbara Stenka

o „Lenka, Fryderyk i podróże” Olga Masiuk

o „Pamiętnik grzecznego psa” Katarzyna Terechowicz, Wojciech Cesarz

3. W kategorii wiekowej 10-14 lat:

o „Wyspa mojej siostry” Katarzyna Ryrych

o „Ela-Sanela” Katarzyna Pranić

o „A niech to czykolada!” Paweł Beręsewicz

Wszystkie nagrodzone książki dostępne są w Wypożyczalni dla Dzieci i Młodzieży MBP.

@m.

2011-09-07T08:10:00.011+02:00

Znów za rok wakacje!!!

Wakacje za nami, ale nic nie stoi na przeszkodzie, a nawet wręcz należy koniecznie powspominać wszystko to, co wydarzyło się w gmachu głównym MBP i w placówkach filialnych. A działo się, oj działo dużo różnych, tajemniczych, ciekawych i zabawnych rzeczy.

Burze słoneczne, czarne dziury, antymateria, skarby oceanów, piramidy egipskie, Wiszące Ogrody Semiramidy, Kolos z Rodos, Latarnia Morska na Faros, Bursztynowa Komnata, Trójkąt Bermudzki, planety i wszechświat, a także Sinobrody, Zawisza Czarny, Schliemann, Iwan Groźny, Roland, piraci, rycerze – to wszystko i te sylwetki poznali uczestnicy wakacyjnej zabawy w Bibliotece. Dzieci wykazały się też nie lada zdolnościami plastycznymi, a także ogromną wiedzą na poruszane tematy. Bibliotekarze często byli zaskoczeni tym, że dzieci chciały rozwiązywać zagadki z gatunku „trudnych”, a nie te zwyczajne, rozrywkowe.

Cieszy nas bardzo fakt, że nasze zajęcia podobały się nie tylko tym, do których były kierowane, ale także rodzicom, dziadkom i opiekunom. Niektórzy już teraz pytali, na jaki temat będą kolejne wakacje.

A teraz wspomnień czar:

L.@ I.

2011-08-29T14:58:00.001+02:00

Nie taki e-czytnik straszny

Obecnemu procesowi digitalizacji książek towarzyszy pojawianie się na światowych rynkach coraz większej liczby specjalnych urządzeń medialnych, służących do odczytywania plików tekstowo-graficznych. Większość e-czytników (bo właśnie o nich mowa) dysponuje już rewolucyjną technologią e-papieru, który zachowując się jak zwykły papier, nie męczy oczu i nie odbija światła słonecznego. W Polsce mamy nadal niewielki wybór tego typu urządzeń, a o ich wadach mówi się równie dużo (albo i więcej), co o ich zaletach.

Jako zalety e-czytników wymienia się przede wszystkim ich lekkość (ok. 2,5-3,0 gramów) i poręczność (w urządzeniu o wymiarach 13x20 cm i grubości 1 cm można bez problemu zmieścić 700-stronnicową książkę wydaną w twardej oprawie). Czytniki e-booków dają możliwość tworzenie wielu zakładek, powiększania czcionki i zmieniania interlinii. Wyświetlacz wykorzystujący technologię e-ink nie męczy oczu i zachowuje się jak zwykła kartka papieru. Dużym plusem jest też fakt, że literaturę klasyczną można ściągać z domeny publicznej za darmo, a książki w wersji elektronicznej są nieco tańsze niż te tradycyjne. Najpierw jednak trzeba zainwestować niemałą sumę w sam czytnik. Wysokie ceny są chyba największą wadą tych urządzeń (od 600-700 zł do 1 200 zł). Jako minus można uznać też to, że na polskim rynku nadal mamy ograniczony wybór e-książek.

Jeśli zdecydować się na e-czytnik, to jaki? Sama tego jeszcze nie wiem, choć przyznam, że (jako osoba dużo czytająca) chętnie bym taki zakupiła. Nasz rynek oferuje dość skromny wybór czytników e-booków. Klienci polskich sklepów internetowych mogą wybierać głównie między czytnikiem Iriver Story HD, a modelem Onyx Boox. Pierwszy, niewielki (192mm x 125mm x 9mm) i lekki (210 g), posiada 6-calowy wyświetlacz, o rozdzielczości 1024x768, ekran dysponuje technologią e-ink oraz 16-stopniową skalą szarości. Drugi, równie mały i lekki, posiada (w najdroższej wersji) 6-calowy wyświetlacz, ekran dotykowy z możliwością swobodnego pisania po całej powierzchni, przeglądarkę internetową, możliwość dowolnego manipulowania krojem i wielkością czcionki, a nawet możliwość tworzenia notatek. Niestety, najpopularniejszy obecnie czytnik (choć nie wiem, czy najlepszy) nie jest dostępny na naszym rynku. Kindle’a można zakupić tylko w sieci sklepów Amazon. Plusem jest bez wątpienia jego cena. Za model z klasycznym 6-calowym wyświetlaczem zapłacimy jedyne 139 $ (czyli około 400 zł). Biorąc pod uwagę ceny czytników dostępnych w Polsce, kwota ta jest dość niska, jednak w przypadku sprowadzania urządzenia ze Stanów Zjednoczonych, trzeba wziąć pod uwagę także koszty przesyłki, które z pewnością niskie nie będą.

Czy e-czytniki zastąpią tradycyjny papier, a elektroniczne książki wyprą te klasyczne? Choć Amazon chwali się, że sprzedaż e-booków (można już wybierać z oferty ponad 230 tysięcy tytułów) przekroczyła u nich sprzedaż książek papierowych, myślę, że miłośnicy tradycyjnych książek mogą spać spokojnie. Klasyczne książki nie znikną. Miłośnicy literatury będą mieli jednak wybór: czy sięgając po kolejną lekturę, zdecydować się na wersję tradycyjną, czy może tym razem zakupić e-booka?
@m

2011-08-24T10:03:00.004+02:00

Co z tą komputeryzacją?

Na pozór nic się nie zmieniło od początku roku, ale pozory często mylą… I tak właśnie jest w naszym przypadku.

Aktualnie wprowadzono do bazy niemal cały księgozbiór z: Wypożyczalni Literatury Beletrystycznej, Wypożyczalni Literatury dla Dzieci i Młodzieży oraz czasopisma a cały z: Działu Informacyjno – Bibliograficznego oraz Pracowni Historii Bytomia i Informacji Regionalnej.

Wszystkie książki mówione (audiobooki) znajdujące się w bibliotece możemy wyszukiwać wykorzystując OPAC – a. Pracownicy Wypożyczalni Audiowizualnej wprowadzają do bazy opisy płyt kompaktowych. W pierwszej kolejności są to płyty z muzyką polska, później przyjdzie czas na muzykę filmową, jazz... Od września 2009 roku wszystkie nowości płytowe zakupione przez bibliotekę znajdują się w bazie. Podobnie jak zbiory książkowe kupowane dla filii bibliotecznych.

Niemal każdego dnia powiększa się liczba naszych użytkowników. Obecnie to ponad 6 tys. osób w gmachu głównym.

Zrezygnowaliśmy z włączania kompletów kart katalogowych do katalogu centralnego, dlatego czytelnicy poszukujący zbiorów, korzystają zarówno z OPAC – a jak i katalogu kartkowego. Taka sytuacja będzie miała miejsce do czasu wprowadzenia wszystkich zbiorów książkowych, znajdujących się w gmachu głównym biblioteki.

Od początku roku z katalogu OPAC skorzystało ponad 12, 7 tys. osób.

Uruchomienie w pełni skomputeryzowanych agend, wg naszych planów, nastąpi w styczniu 2012 roku. Będą to: WB, Czytelnia - czasopisma, DIB oraz PHB. Dołożymy wszelkich starań żeby uruchomić także DLD.

Nasza baza stale się powiększa. Aktualnie wprowadzamy opisy bibliograficzne książek z Wypożyczalni Literatury Popularnonaukowej, (ok. 15% opisów jest już w bazie) oraz Czytelni Ogólnej.

2011-08-16T08:32:00.009+02:00

No future book !!??

W historii naszej cywilizacji miały (jak dotąd) miejsce trzy wielkie rewolucje informacyjne. Za pierwszą z nich możemy jednogłośnie uznać WYNALEZIENIE PISMA. Ten cudowny krok na drodze ludzkiej ewolucji intelektualnej, przypisany Sumerom i datowany na IV tysiąclecie przed naszą erą, po raz pierwszy w historii ludzkości umożliwił akumulację wiedzy oraz komunikację poza czasem i przestrzenią. Wraz z upływem lat sumeryjskie gliniane tabliczki były zastępowane przez kamień, pergamin, papier… I tak minęło pięć tysięcy lat… aż na scenę wkroczył niejaki Johannes Gutenberg. W połowie XV wieku naszej ery, wprowadzając ruchome czcionki, matrycę i prasę drukarską, zapoczątkował nową erę – epokę masowej produkcji książek. W ten oto sposób ludzkość poddała się kolejnej rewolucji informacyjnej, której symbolem stał się DRUK. Wraz z prasą drukarską narodził się „człowiek liter”, a wraz z wynalezieniem druku pojawił się nowy gatunek literacki – powieść. Wynalazek Gutenberga rozpowszechniał się, jak na tamte czasy, wyjątkowo szybko. W całej Europie (także w Polsce) powstawały drukarnie. Obecnie na świecie drukuje się ponad 4 miliardy egzemplarzy książek rocznie, z czego około 130 milionów w Polsce. Jesteście w stanie wyobrazić sobie dzisiaj świat bez książek?

Tu dochodzimy do trzeciej wielkiej rewolucji informacyjnej zwanej DIGITALIZACJĄ. Szybki rozwój technologii komunikacyjno-informacyjnych (w tym rozprzestrzenianie się Internetu) sprawia, że coraz więcej treści dystrybuowanych jest w formie elektronicznej. Coraz częściej też spotykamy się z takimi terminami jak e-książka czy e-czytnik. E-czytnik to po prostu urządzenie przystosowane do pobierania i otwierania plików tekstowo-graficznych. Pierwsze e-czytniki pojawiły się w latach 90. XX wieku i zawdzięczamy je firmie Sony. Były one bardzo ciężkie, miały małą pojemność dysku, krótką żywotność baterii i wysoką cenę, przez co nie cieszyły się popularnością i nie weszły do masowego użytku. Zaczęto szukać nowych rozwiązań. Obecnie najpopularniejszym e-czytnikiem jest Kindle, wprowadzony na rynek w 2007 roku przez firmę Amazon. Kindle formatem przypomina książkę, waży około 300 g, bateria wystarcza na 30 godzin, ma bardzo dobrą jakość obrazu, daje możliwość powiększania czcionki, a w jego pamięci można przechowywać nawet 200 książek.

E-książka to treść zapisana w formie elektronicznej, przeznaczona do odczytywania za pomocą odpowiedniego oprogramowania zainstalowanego w odpowiednim urządzenia (czyli powyższym e-czytniku, ale i komputerze lub palmtopie). W Polsce o e-bookach wciąż mało wiemy i traktujemy je jak nowinkę technologiczną, która nie znajduje jeszcze stałego miejsca w naszym codziennym życiu. Przeciwko e-książce przemawia przede wszystkim siła naszego przyzwyczajenia. Lubimy obcować z przedmiotami namacalnymi, z książką, którą można wziąć do ręki, powąchać, przekartkować. Jednak dla obecnych nastolatków naturalne jest obcowanie z monitorem komputera. Wydaje się więc, że e-booki mają przed sobą przyszłość.

Obecnie największym na świecie dystrybutorem e-książek jest Amazon. W Polsce dystrybucją e-booków zajmują się, między innymi, Empik i księgarnia internetowa ebook.pl, która oferuje nie tylko zakup książek na stałe, ale i (za niewielkie kwoty rzędu kilku złotych) wypożyczenia online. W obliczu dokonujących się zmian nasuwają się pytania: czy biblioteki nadal będą nam potrzebne? Jeśli tak, to jakim transformacjom będą musiały ulec, aby odnaleźć się w nowej rzeczywistości?

(Tekst zainspirowany książką Łukasza Gołębiewskiego „Śmierć książki: No Future Book”)

@m.

2011-08-08T12:52:00.002+02:00

Wakacje z lekturą

11 maja 2011 roku MBP odwiedziła Małgorzata Karolina Piekarska – dziennikarka prasowa i telewizyjna, ale i autorka książek dla dzieci. Podczas spotkania z czytelnikami pisarka tryskała poczuciem humoru (czym od razu zdobyła sympatię obecnych na sali), dużo opowiadała o sobie i swoim dzieciństwie, a także czytała fragmenty swoich książek.

Opowiadając o swojej twórczości dla młodzieży, M. K. Piekarska przyznała, że w tekstach swoich książek ukrywa adresy i numery, za pomocą których można się z nią skontaktować. Nie będę ukrywać, że mnie to nieco zaintrygowało i postanowiłam zabawić się w literackiego detektywa.

Na początek sięgnęłam po Tropicieli. Książka opowiada o przygodach Kuby Steca, który na skutek przeprowadzki, trafia do nowej szkoły na warszawskiej Saskiej Kępie. Tam dołącza do harcerskiego zastępu „Tropiciele” i wplątuje się w detektywistyczną historię, której najważniejszymi elementami stają się kosztowności prababki głównego bohatera, stare pocztówki i pewien obraz schowany na strychu w domu Kuby. Jak się pewnie domyślacie, podczas lektury skupiałam się przede wszystkim na odnalezieniu ukrytego kontaktu do autorki. No i udało się. Na 165 stronie książki znalazłam nazwę konta mailowego, utworzonego na portalu Wirtualna Polska. Punkt dla mnie. Zadowolona z odkrycia i ciekawa dalszych poszukiwań, sięgnęłam po kolejne przygody Kuby i jego przyjaciół. Za sprawą Dzikiej przeniosłam się do Warszawy pełnej egzotycznych zwierząt, karteczek z tajemniczymi cyframi i znikających jaszczurek z filofuna. Tym razem drogi warszawskich gimnazjalistów krzyżują się z drogami międzynarodowego gangu przemytników zwierząt, a wszystko za sprawą pewnego żółwia stepowego imieniem Śpioch. Moja detektywistyczna intuicja znów mnie nie zawiodła. Odnalazłam w tekście numer pewnego anglojęzycznego komunikatora, za pomocą którego można podzielić się z autorką wrażeniami z lektury. Nie podaję nazwy komunikatora, ani strony, na której ukryto numer. Spróbujcie sami – zabawa nie jest trudna.

Korzystając z okazji, chciałabym namówić Was nie tylko do zapoznania się z książkami Małgorzaty Karoliny Piekarskiej, ale i do odwiedzenia jej strony autorskiej (www.piekarska.net). Można tam poczytać opowiadania, wiersze i felietony pisarki, zapoznać się z recenzjami jej książek, a nawet zakupić wybraną książkę z autografem autorki.

@m.

2011-08-03T07:58:00.007+02:00

Wakacje na półmetku

I tutaj słychać jęk zawodu dzieci i młodzieży… Oj, naraziłam się towarzystwu, że o tym przypominam. Ale przecież to dopiero połowa, a nie już połowa i jeszcze wiele ciekawych wakacyjnych momentów przed Wami. Jeśli chodzi o bibliotekę to sporo Wam zaoferowaliśmy w lipcu i kilka fajnych pomysłów mamy również na sierpień. Tym razem opowiem o placówkach filialnych. Tam mogliście poznać tajemnice Ziemi, Nieba i Wszechświata całego, wraz z jego planetami i układami, poznaliście co to kosmiczne śmieci (powrót do zeszłorocznych Ekologicznych Wakacji w Bibliotece), sami wykonaliście kosmiczne kręgle i okazało się, że ta zabawa jest najlepsza i że będzie to z pewnością stały punkt bibliotecznych spotkań z zabawą w tle. A skoro wakacje – to trzeba się ruszać, wybiegać, wyhasać, wykrzyczeć i tutaj najlepszym lekarstwem okazał się kosmiczny aerobik w rytm wierszyka:

Tak jak kosmonauci ćwiczę
Bo chcę dobrą mieć kondycję
Aby w nogach wzmocnić stawy
Wykonajmy trzy przysiady
Skręty ciała w prawo, w lewo
Bardzo dobrze mój kolego
Teraz złapmy się pod boki
No i w górę cztery skoki
Księżyc śle wam swe ukłony
Zróbmy jeszcze cztery skłony
Kto chce dotknąć gwiazdki uszka
Niech się wspina na paluszkach
Na tym kończą się ćwiczenia
W Kosmosie do zobaczenia!

Poznaliśmy wiele tajemniczych postaci z naszych znanych i ulubionych, bądź też nie znanych dotąd, ale już poznanych i być może od teraz również ulubionych książek. A hitem sezonu okazała się wyprawa do Tajemniczego ogrodu, sami zobaczcie….

W sierpniu opowiemy Wam o świecie starożytnym i jego tajemnicach, o tym jak wyginęły dinozaury, o tajemnicach zamków, piratów oraz innych zjawiskach tajemniczych i przerażających zarazem. A na koniec będą tajemnicze przepowiednie… Sama nie wiem jak to będzie, ale trochę się boję, może być strasznie. Ale przecież tak naprawdę to my wszyscy uwielbiamy się bać! W związku z powyższym szybko zakładajcie buciki i biegnijcie do biblioteki, tego nie można przegapić.

Zapewniam, że tylko jednego nie możemy Wam zapewnić – u nas z pewnością nie będziecie się nudzić!!!!

i@

2011-07-29T15:29:00.004+02:00

Zielono mi, szmaragdowo…

Mamy przyjemność, po raz trzeci, zaprosić do wzięcia udziału w konkursie fotograficznym. W tym roku postawiliśmy na przyrodę. Lato w pełni, więc dlaczego nie? Konkurs nosi tytuł „Zielono mi, szmaragdowo…”. Chodzi nam o to, drodzy Czytelnicy, abyście pokazali inny Śląsk niż ten, który zwykle jest przedstawiany. Bez kominów, bez szarych zaniedbanych podwórzy, a pełen zieleni, uroczych zakątków, w których można odetchnąć od betonowej dżungli. Poza tym, jak zwykle zostawiamy pełną swobodę w zmierzeniu się z tematem.

Szczegółowy regulamin konkursu wraz formularzem zgłoszeniowym dostępny będzie od 10 sierpnia na naszej stronie internetowej. Prace będzie można zgłaszać od 1 do 30 września.

Zatem, zachęcamy do spacerów z aparatem w ręce i czekamy na interesujące fotografie.

as@

2011-07-27T15:02:00.006+02:00

Czytajmy Miłosza…

W roku 2011, poświęconym Czesławowi Miłoszowi, jedni starają się przybliżyć innym sylwetkę autora, inni próbują, mniej lub bardziej z własnej inicjatywy, poznać Jego życie i twórczość. Nie inaczej rzecz ma się u nas.

Jednym z elementów obchodów Roku Miłosza w MBP jest wystawa pod tytułem Czytajmy Miłosza, zorganizowana z okazji setnej rocznicy urodzin twórcy.

Dla większości z nas Czesław Miłosz to pomnik literatury, trudny w odbiorze, mało ciekawy, rzadko czytany dla przyjemności. Niewiele też wiemy o Jego życiu. Może nie każdy się do tego przyzna, bo nie wypada, ale takie są fakty.

Przyznać muszę, że kiedy przygotowywaliśmy się do zorganizowania wystawy, to Miłosz był dla nas również posągową postacią, której oczywiście (wszyscy wiemy), należy się podziw i szacunek, ale ciągle była to niezbyt nam bliska postać polskiej i światowej literatury.

Chcąc dobrze się przygotować do pracy musieliśmy przejrzeć wiele materiałów prasowych, wysłuchać wielu wywiadów z przyjaciółmi, rodziną, ze studentami, zgromadzić książki i inne materiały. Mieliśmy również przyjemność porozmawiać z panią Agnieszką Kosińską, wieloletnią asystentką Czesława Miłosza. W zorganizowaniu wystawy pomogli nam również pracownicy Instytutu Książki w Krakowie i Biura Informacji Uniwersytetu Jagiellońskiego.

Część materiałów pozyskaliśmy dzięki życzliwości Biura Festiwalu Czesława Miłosza.

I tak oto, zagłębiając się w twórczość naszego noblisty, poznając koleje Jego życia, ukazał nam się zupełnie inny człowiek, ktoś bardzo pogodny, życzliwy ludziom, umiejący opowiadać o sobie, mający dystans do siebie i swojej pracy. A i twórczość Miłosza stała nam się jakaś bliższa, bardziej zrozumiała, przystępna.

Słowem, czytajmy Miłosza, a i o Nim też warto poczytać, bo życie miał ciekawe.

Wystawę można oglądać w gmachu głównym MBP w holu pierwszego piętra.

2011-07-22T11:58:00.001+02:00

Odkrywcy w akcji.

Wakacje w Wypożyczalni Literatury dla Dzieci i Młodzieży.

Tajemniczy wakacyjny lipiec już prawie za nami. W trakcie ostatnich tygodni odkrywaliśmy m.in., czym jest wszechświat, co to takiego ta cała Atlantyda a także jak to jest, że możemy żyć na Ziemi, ale na innych planetach niekoniecznie. Poznawaliśmy Układ Słoneczny oraz sami tworzyliśmy go wykorzystując nasze zdolności plastyczne.

W następnym tygodniu spotkaliśmy się, aby dowiedzieć się, co nieco o planecie Ziemi. Odkrywaliśmy jej zakamarki, historię oraz mieszkańców – największe zainteresowanie wzbudziły dinozaury, wspaniałe zwierzęta, które żyły na naszej planecie miliony lat temu. Na koniec spotkania rozwiązywaliśmy zagadki przyrodnicze – okazało się, że nie wszystkie rośliny i zwierzęta znamy doskonale, a podchwytliwe rymowanki sprawiały trochę kłopotu. Dzieci wykonały wspaniałe rysunki, które można aktualnie podziwiać w Wypożyczalni Literatury dla Dzieci i Młodzieży.

Kolejne spotkanie to odkrywanie tajemnic świata starożytnego. Majowie, Aztekowie, Inkowie – poznawaliśmy ich życie oraz zwyczaje. Ogromny podziw wzbudziły cuda świata starożytnego – m.in. Posąg Zeusa oraz Wiszące Ogrody Semiramidy. Uczestnicy zajęć wykonali maski oraz rozwiązywali quiz, który wzbudził wiele emocji.

Zdobyte podczas rywalizacji punkty przydadzą się na następne tajemnicze spotkanie, podczas którego będziemy odkrywać skarb ukryty w BIBLIOTECE!
Kolejne spotkania z tajemniczymi sprawami dotyczyć będą tajemniczych zjawisk przyrody oraz działalności piratów i rycerzy. Przekonamy również dzieci, że książki i biblioteki też mają swoje tajemnice. Serdecznie zapraszamy wszystkich ciekawych, dociekliwych i poszukujących wiedzy do wspólnej zabawy (we wtorki o godzinie 12:00 do Wypożyczalni Literatury dla Dzieci i Młodzieży w gmachu głównym MBP, we czwartki o godzinie 11:00 do placówek filialnych na terenie Bytomia).

dld@

2011-06-21T10:44:00.016+02:00

Tajemnicze wakacje w Bibliotece

Wreszcie są - upragnione, oczekiwane, niepowtarzalne... WAKACJE!!! Czas obozów, kolonii, wyjazdów w góry, nad morze, na wieś.

Drodzy rodzice, czy chcecie, aby dla waszych pociech te wakacje były fantastyczne?

Drogie dzieciaki, czy chcecie przeżyć niesamowitą przygodę?

Poproście rodziców, aby przyprowadzili was do biblioteki, gdzie czeka na wszystkich „zaczarowany statek”. Wejdziemy na jego pokład i wyruszymy w podróż pełną przygód.

Popłyniemy przez morza i oceany w poszukiwaniu skarbów piratów. Będziemy odkrywać skarby Ziemi - jej piękno i bogactwa. Niektóre obszary Ziemi to już znikający świat, miejsca, które musimy ocalić, żeby mogły je zobaczyć dzieci w przyszłości. Poszukamy skarbu ukrytego w bibliotece. Odkryjemy tajemnicze zjawiska - tornada, huragany, trzęsienia ziemi, dowiemy się jak powstaje deszcz, śnieg

i czym jest Trójkąt Bermudzki. Nasz zaczarowany statek przeniesie nas w czasie do świata starożytnego Azteków i Majów. Naszym oczom ukaże się siedem cudów świata. Znajdziemy się również w epoce, w której żyli rycerze, poznamy ich codzienne życie, ubiór, obyczaje, sposoby walki, opowiemy o turniejach, zobaczymy piękne zamki. A pewnego dnia wysoka fala uniesie nas w przestworza

i będziemy płynąć wśród planet aż do Słońca poznając Układ Słoneczny.

Do tych wszystkich miejsc pełnych tajemnic przeniesiemy się oczywiście tylko w naszej wyobraźni. Udowodnimy, że biblioteka to nie tylko wypożyczalnia szkolnych lektur, ale ciekawe miejsce, gdzie można miło i przyjemnie spędzić czas. Mamy dla Was mnóstwo ciekawostek o tym, jak kiedyś wyglądały książki, trochę posłuchacie o historii różnych bibliotek i ich zbiorach.

Wyspy skarbów, cuda Ziemi, Wszechświata, skarby te znane i te nieodkryte, czasy piratów, rycerzy, świata starożytnego i książki zapraszają Was kochane dzieci do zdobywania i poznawania ich. Czeka na Was wiele konkursów, gier, zagadek i świetna zabawa z mnóstwem niespodzianek.

Zapowiada się fantastyczny rejs w czasie trwania "Tajemniczych Wakacji", na który zapraszamy dzieci już od:

- 5 lipca, w każdy wtorek, od godziny 12.00 do 14.00 do Wypożyczalni Literatury dla Dzieci i Młodzieży

- 7 lipca, w każdy czwartek, od godziny 11.00 do 13.00 do Placówek Filialnych rozsianych na terenie całego Bytomia.

Bądźcie z nami! Czekamy na Was!!!!

br@

2011-06-08T11:09:00.007+02:00

Czytajmy razem

Przełom maja i czerwca upłynął w bibliotece pod hasłem „Czytanie łączy Europę”, które promowało X Ogólnopolski Tydzień Czytania Dzieciom. Od 30 maja do 3 czerwca odwiedziła nas spora gromadka (naliczyliśmy 238 osób). Naszymi gośćmi były dzieci z Przedszkoli miejskich 12, 16, 18 i 20, Szkoły Podstawowej nr 3 w Bytomiu, oraz inne pociechy, które przyszły wraz z rodzicami.

Skoro już mowa o liczbach to, podsumowując miniony rok szkolny, możemy pochwalić się jeszcze 65 spotkaniami, w czasie, których czytaliśmy dzieciakom książki. Wzięło w nich udział łącznie aż 914 osób. Dzięki naszym wizytom w przedszkolach oraz wizytom przedszkolaków w bibliotece dzieci poznały wiele baśni, bajek, opowiadań, wierszy, postaci literackich i autorów książek.

W minionym tygodniu wiersze Jana Brzechwy i baśnie braci Grimm czytali pracownicy biblioteki. 1 czerwca, w Dniu Dziecka, zaszczycił nas swoją obecnością dyrektor biblioteki pan mgr Dariusz Kot, który nie tylko czytał, ale w trakcie rozmowy z dziećmi, podzielił się z nimi wieloma bardzo interesującymi ciekawostkami, zagadkami i informacjami związanymi z przeczytanym tekstem.

W ciągu tych kilku dni przeczytaliśmy całe mnóstwo wierszy, bajek i baśni. Trudno powiedzieć, który z utworów cieszył się największym powodzeniem, zdania słuchaczy były podzielone. Dużą radość sprawiły naszym gościom książeczki do kolorowania z bohaterami popularnych bajek i baśni, które wręczaliśmy na zakończenie spotkań oraz wykonane przez pracowników Wypożyczalni Literatury dla Dzieci i Młodzieży piękne, kolorowe, papierowe kwiaty.

Dzieci uczestniczące w spotkaniach zrewanżowały nam się uroczymi, spontanicznymi występami - recytacjami i piosenkami. W występach niektórym maluchom pomagały ich mamy.

Ukoronowaniem X Tygodnia Czytania Dzieciom i prezentem z okazji Dnia Dziecka był występ uczniów ze Szkoły Podstawowej nr 3 w Bytomiu (grupy teatralnej „Świetliki” i zespołu muzycznego „Wesołe Trójki”), którzy zaprezentowali się w przedstawieniu muzycznym „Magiczna lokomotywa”. Spektakl składał się z tekstów Jana Brzechwy i Juliana Tuwima. Atmosfera była tak gorąca, że najmłodsi słuchacze aż poskakiwali na swoich krzesełkach w rytm śpiewanych piosenek i w końcu ruszyli w tany. Przedstawienie zakończyło się wieloma bisami i barwnym korowodem widzów i artystów, wijącym się wśród reszty publiczności.

Dopełnieniem wszystkich wydarzeń była wystawa prac plastycznych dzieci z Przedszkola nr 16 w Bytomiu zatytułowana „Mój ulubiony bohater bajkowy”. Przedszkolaki w podziękowaniu za piękne rysunki otrzymały od nas w prezencie 2 książki, „50 najpiękniejszych opowieści” i „Brzechwa dzieciom”.

Moja Biblioteka zawsze po drodze…

2011-05-31T10:43:00.002+02:00

I oto minął znowu kolejny Tydzień Bibliotek. Świętowaliśmy radośnie razem z mniejszymi i większymi czytelnikami – naszymi przyjaciółmi. Były konkursy, spotkania, gry i zabawy, wspólne czytanie oraz wycieczki po różnych filiach naszej biblioteki, która mieści się nie tylko w Gmachu Głównym przy Placu Sobieskiego, ale także w nieomal każdej dzielnicy. Tam znajdują się Placówki Filialne, z których każda stanowi niewielką cząstkę Miejskiej Biblioteki Publicznej.

Niektóre imprezy proponowane przez nas w maju mają już charakter cykliczny i odbywają się każdego roku. Tak rzecz się ma z Festynem dla dzieci organizowanym rokrocznie w Placówce Filialnej Nr 12 na Rozbarku. Obecnie przybiera on coraz bardziej charakter festynu rodzinnego, na którym pojawiają się kolejne pokolenia: przychodzą dzieci, przyprowadzają młodsze rodzeństwo, babcie i dziadkowie przywożą w wózeczkach swoje malutkie wnuczęta, mamy prowadzą swoje kilkuletnie pociechy a coraz częściej (i to raczej jest nowość) pojawiają się tatusiowie. Większość zaopatrzona w aparat fotograficzny, pragnie uwiecznić miłe chwile spędzone razem w gronie rozbrykanych, rozwrzeszczanych i często niesfornych dzieciaków. I co z tego, że niesfornych, w końcu to chyba przywilej tego wieku, czyż nie? I niech żałują wszyscy ci, którzy mogą ale im się nie chce. Zawsze jest super! W trakcie tych trzech majowych godzin możemy sobie bezkarnie hałasować na naszym osiedlu i nikt nie ma o to do nas pretensji, mało tego nawet mamy widownię (czasem wręcz żywiołowo reagującą) na balkonach pobliskich domów. Są gry sportowe, zagadki literackie, zabawa przy muzyce i mnóstwo atrakcji jak np. loteria fantowa z bardzo atrakcyjnymi nagrodami. Okazuje się, że wata cukrowa przetrwała zmianę czasów i nadal jest hitem wśród dzieciaków. Od stóp do głów pomazani kolorową kredą (no przecież trzeba koniecznie przyozdobić niekoniecznie atrakcyjny, szaro-bury taras przed biblioteką), oblepieni słodką watą, z buziami zabarwionymi kolorowymi soczkami (ufundowanymi przez naszego sponsora – radnego dzielnicy pana Andrzeja Wężyka), zmęczeni bieganiem i skakaniem, przeciąganiem liny i rzutami do celu, ale bardzo szczęśliwi wróciliśmy uśmiechnięci do domu. I jeszcze panie nie zdążyły sprzątnąć po imprezie (a trzeba wam wiedzieć, że dzieci nauczyły się już śmiecić jak najmniej i troszkę po sobie sprzątać – no, ale żeby nie przechwalić) a już padały pytania: kiedy kolejne spotkania?

Oczywiście, że będą. Najbliższe podobnego rodzaju literacko-sportowe zmagania na świeżym powietrzu już w lipcu i sierpniu. Czekamy na was! Wakacje z biblioteką – przecież to jest to, co tygryski lubią najbardziej. A powiem Wam w sekrecie, że dotarły do mnie słuchy iż tegoroczne wakacje będą strasznie tajemnicze, ale nic więcej nie mogę Wam zdradzić – musicie sami zobaczyć o co chodzi. Nie siedźcie w domu przy komputerze, poznajcie z nami coś… oj byłabym się wygadała, ups! W każdy czwartek wakacji bądźcie z nami. Szczegóły pojawią się w odpowiednim czasie na naszej stronie internetowej i będą także stosowne ogłoszenia na drzwiach wszystkich filii.

Zarówno dla tych, którzy byli i chcą sobie przypomnieć, jak i dla tych, którym się przyjść nie chciało bądź nie mogli, a chcieliby zobaczyć co ich ominęło – kilka fotek ze wspólnej zabawy.

Pozdrawiam serdecznie

Wehikuł czasu

2011-05-30T13:08:00.002+02:00

25 maja 2011 w Pracowni Historii Bytomia odbyło się spotkanie z cyklu „ Z historią w tle”, którego tematem była postać Karola Goduli, żyjącego w latach 1781-1848 – bogatego przedsiębiorcy, właściciela hut i kopalń.

Uczestnicy mogli wysłuchać ciekawego i bogatego w niezwykłe wydarzenia życiorysu Goduli oraz podzielić się swoją wiedzą o nim. W czasie rozmowy można było dowiedzieć się m.in. dlaczego „król cynku” został okaleczony, w jaki sposób doszedł do wielkich pieniędzy oraz komu zapisał w testamencie swój majątek. Rozmówcy zastanawiali się również nad tym, czy Karol Godula był „Bilem Gatesem ówczesnych czasów”. W spotkaniach „Z historią w tle”, bierze udział pani dr Henryka Andrzejczak - autorka m.in. książek „Od Bytomia bita droga” i „Świątynia starsza niż miasto: szkice z dziejów Wniebowzięcia NMP w Bytomiu”.

Podczas rozmowy uczestnicy „przenoszą się w czasie”, w lata, w których osadzony jest omawiany temat i dowiadują się jak to było kiedyś… Spotkania te mają charakter dyskusji, dzięki temu, każdy ma okazję do wyrażenia własnej opinii , co sprzyja poszerzeniu wiedzy na dany temat, a nawet nawiązywaniu nowych znajomości. Udział w historycznej pogadance to doskonała okazja, aby w miły sposób spędzić popołudnie i przy okazji poszerzyć swoją wiedzę na temat przeszłości naszego miasta i ludzi z nim związanych. Ponadto na każdego kto weźmie udział w spotkaniu, czeka herbata, kawa i słodki poczęstunek, co dodatkowo sprzyja miłej atmosferze naszych rozmów.

Tematem kolejnego „Spotkania z historią w tle” , będą śląscy społecznicy (m.in. ks. Józef Szafranek i ks. Alojzy Ficek), a odbędzie się ono w ostatnią środę września. Już teraz serdecznie zapraszamy wszystkich zainteresowanych.

2011-05-30T13:06:00.008+02:00

Nowe technologie nie takie straszne

2011-05-26T08:27:00.000+02:00

17 maja w sali wykładowej MBP odbyła się konferencja pod tytułem „Technologie informacyjno – komunikacyjne w codziennym zastosowaniu”, poświęcona internetowym aspektom administracji, bankowości i edukacji. Okazją do zorganizowania spotkania był Światowy Dzień Społeczeństwa Informacyjnego, obchodzony od 2006 roku.

W pierwszej części konferencji, z wykładem „Usługi elektroniczne świadczone przez administrację dla mieszkańców i przedsiębiorców”, wystąpił Łukasz Szczęsny, przedstawiciel Śląskiego Centrum Społeczeństwa Informacyjnego. Tematem prelekcji był przede wszystkim System Elektronicznej Komunikacji Administracji Publicznej, ułatwiający kontakty z jednostkami administracji publicznej (urzędami gmin i powiatów), za pomocą Internetu. Na platformie SEKAP można znaleźć szczegółowe opisy najpopularniejszych usług realizowanych przez zrzeszone w ramach projektu samorządy. Ze strony www.sekap.pl dowiemy się, jakich dokumentów potrzebujemy, aby załatwić problematyczne dla nas sprawy, a także wypełnimy i wyślemy elektroniczne formularze, co niewątpliwie pozwoli ograniczyć ilość wizyt w urzędach do niezbędnego minimum. Uczestnicy konferencji mogli także zapoznać się z zasadami takich usług jak: e-deklaracje czy e-sądy (umożliwiające zakładanie niektórych spraw sądowych drogą elektroniczną).

Jako drugi, w wystąpieniu „Internetowi nie płacą, bo wszystko robią sami”, głos zabrał reprezentant ING Banku Śląskiego, Jacek Pfeifer, który zapoznał słuchaczy z zaletami elektronicznych kont bankowych oraz zasadami bezpiecznego korzystania z tego typu usług. Udział przedstawiciela ING w naszym spotkaniu nie był poświęcony, jak niektórzy czytelnicy bloga sugerowali, reklamie tegoż banku, zakończonej – wymuszonym na uczestnikach spotkania – masowym zakładaniem kont bankowych. Zamiast tego w tej części konferencji słuchacze mogli zapoznać się z historią bankowości elektronicznej (czy wiecie, że pierwszy bankomat w Polsce pojawił się w latach 80. w Warszawie?) oraz wybiegając nieco w przyszłość, dowiedzieć się o ciekawych rozwiązaniach technologicznych, które w niedługim czasie mogą stać się częścią naszej codzienności.

Na zakończenie spotkania głos zabrała Gabriela Ballion z Wyższej Szkoły Zarządzania Ochroną Pracy w Katowicach. Tematem prelekcji było „Wykorzystanie e-learningu w procesie nauczania dorosłych”. Osoby zainteresowane tematem usłyszały o różnych formach tego typu edukacji, które obejmują bierne przekazywanie informacji studentom poprzez dokumenty w formie Word, PDF, prezentacje slajdów czy nagrania audio, interaktywny udział uczniów poprzez quizy i gry symulacyjne, oraz fora dyskusyjne, dające możliwość wymiany informacji z innymi studentami. Pani Ballion zapewniała, że taki rodzaj nauczania ma wiele cech pozytywnych, na przykład dostępność do portalu edukacyjnego 24 godziny na dobę 7 dni w tygodniu, co daje możliwość dostosowania czasu lekcji do własnych potrzeb. Plusem z pewnością będzie też możliwość ustalenia własnego tempa pracy. Warto dodać, że koszty takiej edukacji często bywają niższe niż w przypadku studiów w systemie tradycyjnym, bo nie obejmują kosztów podróży i zakwaterowania. Jako ciekawostkę podam, że Narodowy Bank Polski - w zakładkach Edukacja/E-learning – oferuje szereg kursów edukacyjnych z bankowości, finansów i ekonomii.

Podsumowując: nie bójmy się korzystać z rozwiązań i udogodnień oferowanych nam przez różnego typu instytucje drogą elektroniczną. Mądre i świadome wykorzystywanie tego typu usług może przynieść nam wiele korzyści.

@m. & co.

Majowy piknik po raz ósmy!

2011-05-24T08:02:00.000+02:00

Są wśród nas osoby troszkę inne niż my. Czasami różnimy się wyglądem, czasami zachowaniem, ale wszyscy mamy swoje pragnienia i chcemy w sympatycznym towarzystwie miło spędzać czas. Tak jest w przypadku osób niepełnosprawnych, o których być może czasami zapominamy, nie zauważamy ich albo zwyczajnie ignorujemy (ta sytuacja prawdopodobnie obecnie się zmienia na lepsze i to jest bardzo dobra wiadomość).

Biblioteka jednak o nich nie zapomina. Dowodem na to Ósmy Majowy Piknik dla Niepełnosprawnych z „Hostelu” Mieszkania Chronione i Warsztatów Terapii Zajęciowej – czyli naszych sąsiadów z Rozbarku. Spotykamy się bardzo regularnie, ściśle ze sobą współpracujemy, znamy się jak przysłowiowe „łyse konie” i bardzo się lubimy. A tej sympatii sprzyja nawet majowa, bywa że kapryśna pogoda. Zawsze udaje nam się rozpalić grilla, upiec na nim kiełbaski, odtańczyć kilka tańców radości i przeprowadzić liczne, mniej lub bardziej skomplikowane konkurencje sportowe oraz sprawdzić swoją wiedzę literacką: czytamy, rozwiązujemy zagadki i rysujemy wszystko to na co mamy ochotę. I jest cudownie! Zadowolenie i uśmiech na twarzach naszych gości mówią wszystko. Warto było się postarać. Loteria fantowa przygotowana dla uczestników pikniku sprawia im zawsze ogromną frajdą. I nie ma tutaj okrzyków zawodu (jak niestety zdarza się wśród dzieci na Festynie), że ktoś wylosował fantastyczną, ciekawą książkę, a ktoś inny tylko ciasteczka albo malutki breloczek. Każdy naprawdę cieszy się z tego co dostał. I znowu chwila dla domorosłych fotoreporterów aby uwiecznić szczęśliwe chwile.

I, podobnie jak w przypadku Festynu, świetnie bawią się wszyscy, z organizatorami włącznie. W końcu maj jest tylko raz w roku, to cieszmy się chwilą i sympatycznym towarzystwem wszystkich grup naszych czytelników. A zatem do zobaczenia za rok na Pikniku a za kilka tygodni Na Tajemniczych Wakacjach organizowanych zarówno dla dzieci, jak i naszych niepełnosprawnych sąsiadów.

Skoro tak, to byle do wakacji!

NAGRODY NIKE

2011-05-19T10:46:00.002+02:00

NIKE jest nagrodą za książkę roku. Przyznawana jest corocznie w październiku za najlepszą książkę roku poprzedniego. Celem nagrody jest promocja literatury polskiej, ze szczególnym zwróceniem uwagi na powieść.

W konkursie startować mogą wszystkie gatunki literackie (w tym autobiografie, eseje, pamiętniki itp.) i humanistyka o wybitnych wartościach literackich. Konkurs dotyczy wyłącznie autorów żyjących.

Nagrody nie można podzielić ani nie przyznać. Wykluczone z konkursu są opracowania oraz prace zbiorowe.

Zwycięzca wyłaniany jest w trzyetapowym konkursie. Pierwszy etap to przyznanie przez jury 20 nominacji, które ogłaszane są w maju, drugi to wybór siedmiu finalistów podawany do wiadomości we wrześniu. Decyzję o przyznaniu nagrody jury podejmuje w dniu jej ogłoszenia i wręczenia. Do tego momentu ani laureat, ani finaliści obecni na sali nie znają wyniku konkursu. Zwycięzca otrzymuje 100 tys. zł i statuetkę Nike dłuta prof. Gustawa Zemły. Fundatorem nagrody są ,,Gazeta Wyborcza’’ i Fudacja Agory.

W bieżącym roku nagroda przyznana będzie po raz 15. Wśród nominowanych książek znalazły się cztery powieści, cztery tomy poetyckie, sześć książek eseistycznych, trzy reportaże, autobiografia, dziennik i tom opowiadań. Aż siedem nominacji przypadło książkom wydawnictwa Czarne z beskidzkiego Wołowca, publikującego książki mistrzów polskiego i światowego reportażu.

Oto lista nominowanych książek:

1.      Opowiadania

BARGIELSKA Justyna: Obsoletki. – Wołowiec: Czarne

2.      Powieść

BATOR Joanna: Chmurdalia. – Warszawa: W.A.B.

3.      Esej

BOCHEŃSKI Jacek: Antyk po antyku. – Warszawa: Świat Książki

4.      Esej

CZAJA Dariusz: Gdzieś dalej, gdzie indziej. – Wołowiec: Czarne

5.      Autobiografia

GŁOWIŃSKI Michał: Kręgi obcości. - Kraków: Wydawnictwo Literackie

6.      Reportaż

GÓRECKI Wojciech: Toast za przodków. – Wołowiec: Czarne

7.      Powieść

KARPOWICZ Ignacy: Balladyny i romanse. – Kraków: Wydawnictwo Literackie

8.      Poezja

LECH Joanna: Nawroty. – Poznań: WBPiCAK

9.      Poezja

LIPSKA Ewa: Pogłos. – Kraków: Wydawnictwo Literackie

10. Dzienniki

MROŻEK Sławomir: Dziennik tom 1: 1962-1969. – Kraków: Wydawnictwo Literackie

11. Esej

NOWICKI Wojciech: Dno oka. Esej o fotografii. - Wołowiec: Czarne

12. Powieść

ODIJA Daniel: Kronika umarłych. – Warszawa: W.A.B.

13. Powieść

PILOT Marian: Pióropusz. – Kraków: Wydawnictwo Literackie

14. Poezja

RÓŻYCKI Tomasz: Księga obrotów. – Kraków: Znak

15. Esej

RYMKIEWICZ Jarosław Marek: Samuel Zborowski. – Warszawa: Sic!

16. Esej

STASIUK Andrzej: Dziennik pisany później. – Wołowiec: Czarne

17. Reportaż

SZABŁOWSKI Witold: Zabójca z miasta moreli. Reportaże z Turcji. – Wołowiec: Czarne

18. Reportaż

SZCZYGIEŁ Mariusz: Zrób sobie raj. – Wołowiec: Czarne

19. Poezja

SZYCHOWIAK Mirka: Jeszcze się tu pokręcę. – Mikołów: Instytut Mikołowski

20. Esej

WIERZBICKI Piotr: Muzykalny kosmos. – Warszawa: Świat Książki

Dotychczas nagrody Nike otrzymali:

1.      Myśliwski Wiesław: Widnokrąg

2.      Miłosz Czesław: Piesek przydrożny

3.      Barańczak Stanisław: Chirurgiczna precyzja

4.      Różewicz Tadeusz: Matka odchodzi

5.      Pilch Jerzy: Pod Mocnym Aniołem

6.      Olczak-Ronikier Joanna: W ogrodzie pamięci

7.       Rymkiewicz Jarosław Marek: Zachód słońca w Milanówku

8.      Kuczok Wojciech: Gnój

9.      Stasiuk Andrzej: Jadąc do Babadag

10. Masłowska Dorota: Paw królowej

11. Myśliwski Wiesław: Traktat o łuskaniu fasoli

12. Tokarczuk Olga: Bieguni

13. Tkaczyszyn-Dycki Eugeniusz: Piosenka o zależnościach i uzależnieniach

14. Słobodzianek Tadeusz: Nasza klasa

Ekslibris raz jeszcze…

2011-05-17T08:22:00.000+02:00

29 kwietnia rozstrzygnięty został konkurs plastyczny Zaprojektuj swój ekslibris. Laureatka I miejsca to pani Krystyna Żydowicz, która zgłosiła 9 prac. II miejsce zdobyła pani Elżbieta Winczakiewicz za 4 interesujące projekty, ze szczególnym wskazaniem na ekslibris „z kluczem”. Jury postanowiło także wyróżnić jedną z prac pani Grażyny Rosołowskiej. Wyróżniony projekt to ekslibris „z walizką”.

Wszystkie nadesłane prace jury uznało za bardzo interesujące, nawet te, które nie do końca spełniały warunki konkursu (np. brak niektórych elementów ekslibrisu). Projekty te wymagałyby jeszcze dopracowania, o czym poinformowaliśmy autorów.

Laureaci otrzymali dyplomy i nagrody książkowe, a nam bibliotekarzom było bardzo miło widzieć radość i zadowolenie uczestników.

Projekty ekslibrisów prezentowane są na wystawie w holu I piętra gmachu głównego MBP.

Biblioteki świętują (cz.5)

2011-05-16T08:49:00.003+02:00

W piątek trzynastego mieliśmy mały problem techniczny z blogiem i nie udało się nam zamieścić ostatniej zagadki literackiej. Przepraszamy za nieprzewidziane usterki i publikujemy ostatni cytat.

Nie tak dawno temu była sobie dziewczynka imieniem Meggie. Dysponowała ona niesamowitym darem – potrafiła, czytając na głos, sprowadzać do swojego świata postacie z książek. Jednak pewnego razu to ona przeniosła się do książki, którą akurat czytała. Poznała tam wielu ludzi i wiele baśniowych stworzeń. Przeżyła wiele przygód i zobaczyła wiele fascynujących miejsc, między innymi pewną królewską bibliotekę:

„Meggie zwiedziła z Mo wiele bibliotek, nie potrafiłaby ich nawet zliczyć. Niektóre z nich były większe, ale żadna nie była piękniejsza od biblioteki Tłustego Księcia. Najwyraźniej jej właściciel przesiadywał tu niegdyś nader chętnie. Stało tutaj tylko jedno popiersie Cosima wykonane z białego kamienia; ktoś położył obok bukiet róż. Kilimy na ścianach były piękniejsze od tych w sali tronowej, kandelabry masywniejsze, barwy cieplejsze, a to, co Meggie widziała w pracowni Balbulusa, dawało wyobrażenie o tym, jakie skarby kryła biblioteka. Księgi były przymocowane łańcuchami do półek i ustawione nie tak jak u Elinor grzbietami na zewnątrz, lecz ozdobnymi brzegami, na których widniały tytuły. Przed regałami znajdowały się pulpity przeznaczone zapewne na najcenniejsze nowości. Księgi leżące na pulpitach były przytwierdzone łańcuchami, podobnie jak te na półkach, i zamknięte, aby ani jeden szkodliwy promień światła nie padł na miniatury Balbulusa. Dodatkowo okna biblioteki zostały zaciemnione ciężkimi zasłonami. Tłusty Książę musiał wiedzieć, jak łatwo promienie słoneczne niszczą księgi. Tylko dwa okna przepuszczały nieco światła dziennego. Pod jednym z nich stała Brzydka Wiolanta pochylona nad książką tak nisko, że prawie wodziła nosem po kartkach…”

Tydzień Bibliotek dobiegł końca, a razem z nim skończyły się literackie zagadki. Niektórzy nadal myślą, że biblioteka to przykurzone, nudne stereotypowe miejsce. Na szczęście literatura pokazuje, że tak nie jest. Biblioteka może fascynować, zachwycać, wzbudzać zainteresowanie i ciekawość, może wydawać się miejscem magicznym, albo też mrocznym, napełniającym trwogą. Ważne, że nadal jest obecna w naszym życiu i książkach.

@m.

Biblioteki świętują (cz.4)

2011-05-12T07:39:00.000+02:00

Dziś, drodzy Czytelnicy, przedostatni cytat. Tym razem, słowami hiszpańskiego pisarza, zabieram Was w podróż do starej biblioteki, wypełnionej duszami zapomnianych książek:

„Wszystko przed nami zanurzone było w niebieskawym półmroku, który zaledwie pozwalał się domyślać zarysu marmurowych schodów i obecności korytarza pokrytego freskami zapełnionymi aniołami i baśniowymi stworami. Ruszyliśmy za strażnikiem owym zamkowym korytarzem i dotarliśmy do wielkiej okrągłej sali, najprawdziwszej bazyliki ciemności zwieńczonej kopułą, z której wysokości padały snopy światła. Niezmierzony labirynt korytarzyków, regałów i półek zapełnionych książkami wznosił się po niewidoczny sufit, tworząc ul pełen tuneli, schodków, platform i mostków, które pozwalały się domyślać przeogromnej biblioteki o niepojętej geometrii. Na wpół ogłupiały spojrzałem na ojca. Uśmiechnął się i puścił do mnie oko.

- Danielu, witamy na Cmentarzu Zapomnianych Książek.

(…)

- To miejsce, Danielu, jest tajemnicą i miejscem świętym. Każda znajdująca się tu książka, każdy tom, posiadają własną duszę. I to zarówno duszę tego, kto daną książkę napisał, jak i dusze tych, którzy tę książkę przeczytali i tak mocno ją przeżyli, że zawładnęła ich wyobraźnią. Za każdym razem, gdy książka trafia w kolejne ręce, za każdym razem, gdy ktoś wodzi po jej stronach wzrokiem, z każdym nowym czytelnikiem jej duch odradza się i staje się coraz silniejszy. Już dawno temu, wtedy kiedy mój ojciec mnie tu przyprowadził, miejsce to miało swoje lata i było stare. Może nawet tak stare jak samo miasto. Nikt na dobrą sprawę nie wie, od kiedy to miejsce istnieje ani kto je stworzył. Teraz powiem ci to, co powiedział mi mój ojciec. Kiedy jakaś biblioteka przestaje istnieć, kiedy jakaś księgarnia na zawsze zamyka podwoje, kiedy jakaś książka ginie w otchłani zapomnienia, ci, którzy znają to miejsce, my, strażnicy ich dusz, robimy, co w naszej mocy, aby te bezdomne książki trafiły tutaj. Bo tutaj książki, o których nikt już nie pamięta, książki, które zagubiły się w czasie, żyją nieustającą nadzieją, iż pewnego dnia trafią do rąk nowego czytelnika, że zawładnie nimi nowy duch. W księgarni sprzedajemy i kupujemy książki, ale w rzeczywistości one nie mają właściciela. Każda, którą tu widzisz, była czyimś najlepszym przyjacielem. A teraz te książki mają tylko nas, Danielu. Potrafisz zachować ten sekret?”

Jutro ostatnie spotkanie z literackimi obrazami bibliotek. Zapraszam serdecznie.

@m.

Biblioteki świętują (cz.3)

2011-05-11T08:03:00.006+02:00

Tydzień Bibliotek w pełni. Tegoroczna promocja czytelnictwa i bibliotek odbywa się pod hasłem „Biblioteka zawsze po drodze, nie mijam – wchodzę”. To dobre hasło biorąc pod uwagę fakt, że czytelnictwo z roku na rok spada. W 2010 roku tylko 38% Polaków przeczytało co najmniej jedną książkę, a z bibliotek korzysta regularnie około 40% naszych rodaków.

Wśród osób lubiących czytać bywają prawdziwi pasjonaci, którzy dysponują własną prywatną biblioteczką. Sama mam znajomą, która posiada w domu własną kolekcję książek, liczącą ponad 600 woluminów. Ciekawi mnie tylko to, czy przeczytała te wszystkie książki.

Fragment, który dziś dla Was przygotowałam, opisuje prywatną bibliotekę pewnej marzycielki:

„ – To ciekawe. Moje życie toczy się wśród książek, ale nigdy nie spotkałam pisarza.

Wystarczyło się rozejrzeć, by móc potwierdzić jej słowa. Tysiące woluminów piętrzyło się na półkach w salonie, napierając nawet na jadalnię. Aby pozwolić mi lepiej wszystko zobaczyć, wtuliła się między meble i cicho jak cień zapaliła lampy, które roztoczyły subtelny blask światła.

Chociaż nic nie sprawia mi takiej przyjemności jak przebywanie w otoczeniu zadrukowanego papieru, to jednak ta biblioteka, nie wiedzieć czemu, wprawiała mnie w zakłopotanie. Tomy wyglądały majestatycznie, oprawiono je w skórę lub płótno z precyzją i dbałością, tytuły i nazwiska autorów wytłoczono złoconymi literami. Książki różnej wielkości ułożono według ich różnorodności, bez chaosu czy wybujałej symetrii, według porządku, który wskazywał na wyrobiony gust, a jednak… Czy jesteśmy aż tak przyzwyczajeni do oryginalnych wydań, że oprawiona kolekcja zbija nas z tropu? Czyżbym cierpiał z powodu niemożności rozpoznania moich ulubionych okładek? Trudziłem się, by nazwać słowami swoje zakłopotanie.

- Proszę mi wybaczyć, nie czytałam pańskich powieści – powiedziała, nie rozumiejąc mojego zmieszania…”

@m.

Biblioteki świętują (cz.2)

2011-05-10T10:15:00.002+02:00

Drodzy Czytelnicy, dzisiaj – zgodnie z wczorajszą zapowiedzią - kolejny cytat literacki obrazujący pewną tajemniczą bibliotekę. Ze średniowiecznego opactwa przenosimy się dziś do książnicy współczesnej, ale jakże magicznej:

„W bibliotece było ciemno i niesamowicie. Zapalił lampę, żeby widzieć drogę wzdłuż rzędów książek. Lampa wyglądała, jakby sama płynęła w powietrzu. Czuł, że ją trzyma, ale mimo to na ten widok dreszcze przebiegały mu po plecach.

Dział Ksiąg Zakazanych mieścił się w samym końcu sali. Harry przeszedł ostrożnie ponad sznurem oddzielającym ten dział od reszty biblioteki i uniósł lampę, by widzieć tytuły książek.

Niewiele mu mówiły. Złuszczone, wyblakłe złote litery składały się na słowa w nie znanych mu językach. Niektóre księgi w ogóle nie miały tytułów na grzbiecie. Na jednej była ciemna plama, która wyglądała jak dawno zaschła krew. Poczuł mrowienie w karku. Może to sobie wyobraził, a może nie, ale miał wrażenie, że książki szepcą coś cicho, jakby wiedziały, że ogląda je ktoś, kto nie powinien tu być.

Trzeba od czegoś zacząć. Postawił ostrożnie lampę na podłodze i zaczął przeglądać najniższy rząd w poszukiwaniu czegoś ciekawego. Jego uwagę zwrócił wielki, czarno-srebrny wolumin. Wyciągnął go z trudem, bo okazał się bardzo ciężki, wsparł na uniesionym kolanie i otworzył…”

Zapraszam do śledzenia kolejnych cytatów.

@m.

Biblioteki świętują (cz.1)

2011-05-09T07:38:00.002+02:00

8 maja – Dniem Bibliotekarza – rozpoczął się Tydzień Bibliotek. Jest to ogólnopolski program, realizowany od 2004 roku przez Stowarzyszenie Bibliotekarzy Polskich. Jego celem jest przede wszystkim upowszechnianie czytelnictwa oraz podkreślanie roli bibliotek w życiu społecznym i kulturalnym. Z tej też okazji przygotowałam dla Was fragmenty książek, opisujące najróżniejsze książnice. Okazuje się, że biblioteki – małe i ogromne, stare i współczesne, publiczne i prywatne – pojawiają się na kartach wielu książek i działają na wyobraźnię zarówno dorosłych, jak i bardzo młodych czytelników. Dla rozbudzenia Waszej ciekawości nie podaję tytułów książek, z których pochodzą cytowane fragmenty. Jestem przekonana, że znacie te lektury. Zapraszam zatem do rozwiązywania moich literackich zagadek.

Fragment na dziś:

„ – (…) Biblioteka powstała według planu, który w ciągu stuleci pozostał wszystkim nieznany i do którego odkrycia nie jest powołany żaden z mnichów. Jedynie bibliotekarz poznaje sekret z ust poprzedniego bibliotekarza i przekazuje za życia swemu pomocnikowi, by śmierć nie zaskoczyła go, pozbawiając tej wiedzy wspólnotę. A wargi obydwu są zapieczętowane tajemnicą. Tylko bibliotekarz, poza tym, że wie, ma prawo poruszać się w labiryncie ksiąg, on tylko potrafi je znaleźć i odłożyć na miejsce, on tylko odpowiedzialny jest za utrzymanie ich w dobrym stanie. Inni mnisi pracują w skryptorium i mogą zapoznać się ze spisem woluminów, które biblioteka zawiera. Ale spis tytułów często niewiele mówi i jedynie bibliotekarz wie, z położenia woluminu, ze stopnia jego niedostępności, jakiego rodzaju tajemnice, prawdę czy kłamstwo, kryje w sobie. Tylko bibliotekarz decyduje, jak, kiedy i czy w ogóle dostarczyć ten wolumin mnichowi, który o niego prosi – czasem po konsultacji ze mną. Gdyż nie wszystkie prawdy są dla wszystkich uszu, nie wszystkie kłamstwa mogą być rozpoznane jako kłamstwa przez duszę pobożną, a zresztą mnisi przebywają w skryptorium po to, żeby przyłożyć się do ściśle określonego dzieła, i w tym celu muszą przeczytać te, a nie inne woluminy, nie zaś po to, by ulegać nieroztropnej ciekawości, która ogarnia ich bądź wskutek słabości umysłu, bądź skutek pychy, bądź z diabelskiego podszeptu.

- Są więc w bibliotece także księgi zawierające kłamstwa?

- Potwory istnieją, gdyż są cząstką Boskiego planu i w ich odrażających postaciach ujawnia się siła Stwórcy. Tak też istnieją z Boskiego zamysłu księgi magów, żydowskie kabały, bajki pogańskich poetów, kłamstwa niewiernych. Ci, którzy zakładali i w ciągu wieków utrzymywali to opactwo, żywili stanowcze i święte przekonanie, że nawet przez księgi kłamliwe może przezierać, dostępne dla oczu mądrego czytelnika, blade światło Boskiej wiedzy. Z tego powodu biblioteka jest również skarbcem takich ksiąg. Ale właśnie dlatego, sam to rozumiesz, nie może do niej wchodzić byle kto…”

Ciąg dalszy nastąpi…

@m.

Gra Miejska!

2011-04-27T10:52:00.000+02:00

W technologicznej sieci

2011-04-20T14:07:00.000+02:00

Gwałtowny rozwój technologii elektronicznych, z którymi mamy obecnie do czynienia, doprowadził w efekcie do rewolucji komunikacyjno-informacyjnej. Na każdym kroku i w niemalże każdym aspekcie naszego życia mamy do czynienia z nowymi technologiami, które ułatwiają nam naukę, służą jako narzędzie pracy, dostarczają rozrywki. Dzięki globalnej Sieci komunikacja przestała podlegać jakimkolwiek ograniczeniom czasowym i przestrzennym. Ciągle wzrasta popyt na telefony komórkowe i komputery. Z badań GUS wynika, że w roku 2010 komputer osobisty posiadało 69% gospodarstw domowych w Polsce (w 2006 roku było to 45,5%). Od 2006 do 2010 roku prawie dwukrotnie wzrósł dostęp do Internetu – z 35,9% w 2006 roku do 63,4% w roku 2010. Co ciekawe, jako powód braku dostępu do Internetu, Polacy podają przede wszystkim brak potrzeby posiadania łącza internetowego w domu. Dopiero na dalszych miejscach plasują się takie czynniki, jak zbyt wysokie koszty sprzętu, zbyt wysokie koszty dostępu, brak odpowiednich umiejętności, niechęć do Internetu czy względy bezpieczeństwa. W 2010 roku z komputerów regularnie korzystało blisko 60% naszego społeczeństwa. Czynni internauci to przede wszystkim ludzie młodzi, uczniowie i studenci. Na uwagę zasługuje jednak fakt, iż w ciągu ostatnich lat coraz więcej ludzi starszych – między 65 a 74 rokiem życia – zaczyna oswajać się z nowymi technologiami. Jeszcze w 2006 roku zaledwie 2,7% z nich korzystało regularnie z komputerów, w 2010 roku według GUS ten odsetek wyniósł 8,8%.

Spośród szerokiego wachlarza możliwości, jakie daje Internet wykorzystujemy głównie te, które dają nam możliwość komunikowania się z innymi osobami. Coraz ważniejszy staje się dla nas szybki i tani dostęp do Sieci, zapewniający łączność on line 24 godziny na dobę. Dla wiodących firm telekomunikacyjnych stałe poprawianie jakości usług, stało się wartością priorytetową. Firmy i instytucje publiczne kolejno poszerzają zakres swoich usług o świadczenia drogą elektroniczną, niejako wymuszając w ten sposób na klientach umiejętność sprawnego korzystania z nowoczesnych technologii komunikacyjnych. Wykorzystując łącze internetowe możemy korzystać między innymi z usług banków, urzędów miejskich, ośrodków zdrowia, szkół i uczelni wyższych, dlatego też coraz ważniejsza staje się umiejętność wysyłania dokumentów pocztą elektroniczną, czy też dokonywania operacji na internetowym koncie bankowym.

Społeczeństwa, które cechuje szybki rozwój technologii teleinformatycznych zaczęto nazywać z czasem społeczeństwami informacyjnymi. W społecznościach tych podstawowym dobrem staje się informacja, której cena i waga nieustannie wzrastają. Technologie umożliwiające pozyskiwanie, gromadzenie, przetwarzanie i przesyłanie informacji zaczynają pełnić dominującą rolę we wszystkich sektorach działalności człowieka i stają się podstawowym źródłem utrzymania społeczeństwa. Konsekwencją tych przemian staje się konieczność sprawnego i efektywnego wykorzystywania na co dzień nowych technologii przez każdego obywatela Społeczeństwa Informacyjnego. Aby podkreślić wagę i znaczenie nowych przemian technologicznych, w marcu 2006 roku Zgromadzenie Ogólne ONZ ustanowiło dzień 17 maja Światowym Dniem Społeczeństwa Informacyjnego (ŚDSI). Z okazji ŚDSI na świecie organizowanych jest wiele wydarzeń poświęconych nowym technologiom, mediom elektronicznym, massmediom, roli jaką odgrywają w naszym życiu oraz zagrożeniom wynikającym z korzystania z nich.

Z okazji Światowego Dnia Społeczeństwa Informacyjnego 17 maja 2011 roku Miejska Biblioteka Publiczna przygotowała dla Państwa konferencję pod tytułem „Technologie informacyjno-komunikacyjne w codziennym zastosowaniu”, która rozpocznie się o godzinie 17 w sali wykładowej na III piętrze. Będą mogli Państwo posłuchać prelekcji na temat świadczenia usług administracyjnych drogą elektroniczną („Usługi elektroniczne świadczone przez administrację dla mieszkańców i przedsiębiorców”), zapoznać się z możliwościami, jakie otwiera przed nami e-edukacja („Wykorzystanie e-learningu w procesie nauczania dorosłych”), a także poznać zalety korzystania on line z usług medycznych i bankowych. Serdecznie zapraszamy już dziś!

@m.

Riposta, czyli Vabank 2

2011-03-30T10:29:00.003+02:00

Miałam nadzieję, że uda mi się napisać kolejną ripostę i oto okazja się nadarza. Teraz czas na zwierzenia nieomal intymne: jestem bibliotekarką i bynajmniej się tego nie wstydzę, wbrew opinii większości na temat mojej profesji. Mało tego, nawet mogę być dumna, bo dzięki zawodowi, który wykonuję mam bardzo szeroki dostęp i nieustanny kontakt ze słowem pisanym oraz ze źródłami ludzkiej mądrości i wiedzy wszelakiej.

Dlatego właśnie uważałam, że koniecznie muszę przeczytać książkę Teresy Moniki Rudzkiej zatytułowaną „Bibliotekarki”, mając przeczucie, że nie spodoba mi się to co przeczytam. I jak zwykle moja kobieca intuicja mnie nie zawiodła. Nie wiem kim jest autorka książki, ale jeśli pracuje w bibliotece (celowo nie używam określenia „jest bibliotekarką”) to raczej nie zna zbytnio faktycznego stanu polskiego bibliotekarstwa. Jeśli zaś nie jest pracownikiem żadnej biblioteki to z pewnością nie powinna podejmować się takiego zadania (czytaj: pisania o tychże realiach).

Bibliotekarze to z pewnością grupa zawodowa bardzo sfeminizowana, ale to nie oznacza, że panowie podejmujący się pracy z książką i czytelnikiem to nieudacznicy, zaś panie to głupie baby – plotkary, nie znające się kompletnie na niczym, może poza śladową znajomością literatury. Jak w każdym babskim środowisku plotkowanie, gadanie o garach, ciuchach, menażerii domowej i zakupach – to rzecz najzupełniej normalna i oczywista. Żadne odkrycie! Zresztą faceci, jak wielokrotnie się przekonałam, też lubią sobie solidnie poplotkować tylko może nieco inaczej ten sport (bywa, że ekstremalny) nazywają. Czyli, jeśli stanowi to jakiś problem bo np. przekracza podstawowe normy etyczne i granice przyzwoitości, jest to raczej problem ogólnoludzki a nie tylko bibliotekarski.

Kolejna rzecz to rzekome ograniczenia pań bibliotekarek dotyczące umiejętności (a raczej ich braku) korzystania z dobrodziejstw nowoczesnej technologii – wg pani Rudzkiej większość z nas, właściwie prawie wszystkie analizując procentowo zdolności bohaterek książki, komputera boi się jak ognia i raczej nie potrafi robić z niego jakiegokolwiek użytku, no może czasem uda się użyć go jako maszyny do pisania prostych tekstów. Ba!, niektóre z nas mają nawet problem z korzystaniem z telefonu komórkowego! Jeśli tak jest to ja się chyba do tego grona nie mogę zaliczyć, bo skoro czytacie ten tekst to znaczy, że udało mi się go przesłać koleżance (też bardzo zdolnej), która go wrzuciła na stronę, mało tego nawet go na komputerze napisałam stosując pewne strasznie trudne i skomplikowane zasady (wow! ależ ja zdolna, jak na bibliotekarkę jestem, wiem który guziczek przycisnąć, nawet umiem korzystać z tego czegoś czarnego, no tego co jak się posuwa to strzałeczka lata po tekście – o! myszka to się chyba nazywa!). Nawet jeśli któraś z koleżanek ma problem z jakimś programem, to ta która lepiej go opanowała chętnie jej pomaga i tłumaczy – to się najnormalniej w świecie nazywa współpraca i wzajemna pomoc, po prostu, a my bibliotekarze też to posiadamy. Oprócz współpracy jest oczywiście też i rywalizacja (mniej lub bardziej zdrowa) ale wszystko mieści się, mam nadzieję, w granicach normy ogólnokrajowej.

Najbardziej zbulwersowała mnie historia z brudnym ręcznikiem, widocznie autorka albo sama ma problem albo obraca się w gronie osób dla których obce są słowa higiena i kultura osobista. Do głowy by mi nie przyszło, żeby czekać na „czysty ręcznik z centrali”, po prostu wystarczy mieć swój własny i prać go według własnych potrzeb i upodobań – no chyba, że ja jakaś sfrustrowana pedantka jestem, nawet jeśli tak to jest nas zdecydowanie dużo, dużo więcej i dotyczy to nie tylko bibliotekarek ale i innych…

Ciekawa jest też kwestia wyboru kandydatów i naboru na stanowiska. W końcu jak w każdej instytucji i tutaj obowiązują w tym zakresie określone normy i przepisy ogólne. Mało tego! Mamy swoje zawodowe przepisy, regulaminy, kodeksy. Dlatego huczne obchodzenie urodzin czy imienin, kończące się lekkim bełkotem w rozmowie z czytelnikiem czy też problemami z błędnikiem podczas podchodzenia do regału, jest nie do pomyślenia i wbrew wszelkim zasadom przyjętym w każdej instytucji, nie tylko w bibliotece. Poza tym mamy szacunek do czytelników - w końcu jesteśmy w pracy a nie u cioci na imieninach…

Do napisania tego tekstu skłoniły mnie zwłaszcza komentarze na forum (nie istotne na jakim). Czytelnicy piszą, że na pewno przeczytają tę książkę, bo chcą się przekonać jak wygląda praca biblioteki z tej drugiej strony. No z pewnością nie do końca tak wygląda i nie ma znaczenia czy chodzi o bibliotekę w Wielkim Mieście czy też w Pcimiu Dolnym lub Pipidówce Małej. Przez lata, co tam lata – wieki całe, był utrwalany wizerunek bibliotekarza a raczej bibliotekarki, nie będę się tu rozpisywać jak to wyglądało, bo każdy wie. Próbujemy z tą krzywdzącą opinią walczyć, a tu nagle taki gniot i wszystkie wysiłki biorą w łeb.

Chciałabym tylko, aby biblioteka była traktowana jako instytucja najzupełniej normalna nie egzemplarz archiwalny i relikt czasów zamierzchłych. Biblioteka i jej pracownicy też się rozwijają, kto korzysta z naszych usług, ten widzi, taką przynajmniej mam nadzieję.

Na temat walorów artystycznych książki „Bibliotekarki” raczej nie będę się wypowiadać, bo moja opinia niestety nie byłaby zbyt obiektywna – serce i przywiązanie do zawodu przesłania mi wszystko inne…

A tak ogólnie: praca w bibliotece jest jak każda inna – bywa nudna, bywa ciekawa, bywa niełatwa, bywa zabawna, przynosi satysfakcję lub powoduje, że ma się wszystkiego dosyć, po prostu praca jak praca… Ale bardzo proszę nie uogólniać i nie zarzucać bibliotekarzom skrajnej głupoty, wstecznictwa i niechlujstwa. Poczucie humoru też mamy i potrafimy się śmiać, również z siebie.

No to się wygadałam i żale swoje wylałam na papier (a może na klawiaturę), ale czasem (właściwie to raczej zawsze) trzeba bronić swojego… Co też niniejszym uczyniłam i nawet mi z tym dobrze, chyba…

Symulakra, awatary i literatura cyberpunkowa

2011-03-28T08:11:00.002+02:00

Pojawienie się w kinie lat 80. XX wieku obrazu cyfrowego, okazało się medialną rewolucją nie mniejszą niż wprowadzony do filmu w latach 20. tego samego wieku dźwięk. W przypadku wcześniejszego zapisu analogowego, wszystko co widzieliśmy na ekranie, musiało mieć wcześniej jakiś odpowiednik w rzeczywistym świecie. Zapis cyfrowy złamał tę zasadę i pozwolił na tworzenie magicznych, bajkowych światów wirtualnych. Światy te, inaczej zwane symulakrami, to obrazy tworzone za pomocą animacji komputerowej i nie mające fizycznych odpowiedników w rzeczywistym świecie.

Mogłoby się wydawać, że symulakra dotyczą wyłącznie multimediów. Otóż nie do końca tak jest. Światy wirtualne pojawiają się także na papierowych kartach książek. A wszystko za sprawą Williama Gibsona, ojca literatury cyberpunkowej. W 1984 roku w powieści Neuromancer William Gibson stworzył po raz pierwszy literacką cyberprzestrzeń. Dla bohaterów cyberpunkowych rzeczywistość wirtualna jest ważniejsza niż świat fizyczny. Naprawdę żyje się tylko w cyberprzestrzeni. Ciało, które stanowiło dotąd o tożsamości człowieka, w przestrzeni wirtualnej staje się czymś zbędnym. Ludzka cielesność traktowana jest niejednokrotnie wręcz jak więzienie, z którego należy się wyrwać. W powieści cyberpunkowej ciało dosłownie przekształca się w „mięso” przeznaczone do implantacji urządzeń informatycznych. Komputer włącza się bezpośrednio do kości przegubu lub czaszki i podłącza do splotów nerwowych w taki sposób, aby procesory były w stanie wysyłać i otrzymywać sygnały nerwowe.

W zaawansowanej grafice komputerowej pojawiły się z czasem graficzne ludzkie enginy. Są to programy, które odwzorowują trójwymiarowy kształt człowieka w cyberprzestrzeni. Ciała wirtualne, zwane awatarami, stały się mieszkańcami Metawersu, wirtualnego świata stworzonego przez Neala Stephensona w powieści Zamieć. Awatary stanowią element ruchomej ilustracji rysowanej przez komputer. Ludzie – jak wszystko dookoła – są kawałkami programów. Są to ciała audiowizualne, których prawdziwi ludzie używają do komunikowania się między sobą w Metawersie. Cyberprzestrzeń staje się miejscem symbiozy człowieka i maszyny, miejscem połączenia natury z technologią, zespoleniem ludzkiego systemu nerwowego z elektronicznymi obwodami globalnego systemu komunikacji.

Jeśli ktoś z Was jest ciekawy, w jaki sposób pisarze kreują światy wirtualne na kartach swoich powieści, polecam jako lekturę powieść Zamieć Neala Stephensona oraz słynną trylogię cyberpunkową Williama Gibsona, w skład której wchodzą Neuromancer, Graf Zero (książka dostępna w naszej Wypożyczalni Beletrystycznej) i Mona Liza Turbo.

@m.

Klub Młodego Dziennikarza AKAPIT

2011-03-23T12:22:00.001+01:00

Na spotkaniu Klubu Młodego Dziennikarza AKAPIT kandydaci na dziennikarzy, reporterów i komentatorów zapoznali się z tajnikami pracy w gazecie. Podzielili się funkcjami oraz tematami artykułów do przygotowania na następne spotkanie.

Portal Junior Media, z którym chcemy w przyszłości nawiązać współpracę, pomógł wszystkim zapoznać się z gatunkami dziennikarskimi, takimi jak: informacja-news, reportaż, komentarz, felieton.

Omówione zostały również sprawy naszej bibliotecznej gazety, którą klubowicze nazwali Goniec Biblioteczny.
O szczegółach opowiemy 15 kwietnia na kolejnym spotkaniu, na które zapraszamy wszystkich, którzy chcą coś napisać, opowiedzieć, sfotografować lub narysować. Tak, tak, narysować, bo chcemy też w gazetce zamieścić komiks.

I chociaż sprawa jest poważna, no, bo dziennikarstwo to poważne zajęcie, to my zamierzamy się dobrze bawić, a przy okazji czegoś się nauczyć.

Nie taki komputer straszny, czyli słodkie przeboje

2011-03-15T12:47:00.000+01:00

Idąc za ciosem po „Dniu Bezpiecznego Internetu” dla młodzieży, nie mogłyśmy się oprzeć pokusie, by nie podsumować naszych warsztatów komputerowych z seniorami. Chcąc ukoronować 6 edycji spotkań realizowanych pod nazwą „Potrafi babcia, potrafi wnuczek, potrafię i j@” zorganizowałyśmy spotkanie specjalne – przebojowe i jak na tłusty czwartek przystało, obfitujące w słodkości.

„Koncert życzeń” (bo tak nazywała się nasza impreza) odbył się w ramach „Tygodnia z Internetem 2011”, czyli polskiej edycji europejskiej kampanii „Get Online Week 2011” organizowanej przez sieć Telecentre-Europe pod patronatem honorowym Neelie Kroes – Komisarz Unii Europejskiej ds. agendy cyfrowej. W Polsce „Tydzień z Internetem 2011” jest skierowany przede wszystkim do osób powyżej 50 roku życia, bowiem z najnowszych badań wynika, że ponad 10 milionów Polaków po pięćdziesiątym roku życia nie korzysta z Internetu! Co ciekawe, w zeszłym roku w polskiej kampanii wzięło udział 8 uczestników, natomiast w roku bieżącym było ich 6786.

Wracając na nasze lokalne podwórko, jak już zapewne wiecie, MBP w Bytomiu dysponuje 36 stanowiskami komputerowymi z dostępem do Internetu dla użytkowników, w tym 27 w budynku głównym. Z 6 stanowisk z ministerialnego programu „Ikonka” można korzystać za okazaniem dokumentu tożsamości, a z pozostałych, jako zapisany czytelnik posiadający aktualną kartę biblioteczną. Zarówno kompy ministerialne, jak i czytelnicze cieszą się dużym zainteresowaniem. Mając na uwadze naszych seniorów od 2009 roku prowadzimy warsztaty komputerowe dla osób, które nie miały do czynienia z pecetem. Przedstawiamy podstawowe zasady korzystania z komputera, edytora tekstu i Internetu, pomagamy założyć konto e-mailowe. Nie prowadzimy profesjonalnych kursów, ale pomagamy oswoić się z inteligentną maszyną liczącą, zrobić pierwszy krok w wykorzystywaniu nowoczesnych technologii.

Przechodząc jednak do sedna sprawy, czyli do naszego wirtualnego koncertu życzeń, składał się on z dwóch części. W pierwszej, w której naszym gościem był również wiceprzewodniczący Rady Miejskiej Jerzy Rogowski, uczestnicy warsztatów wyszukiwali w Internecie swoje ulubione przeboje, których wspólnie wysłuchaliśmy. „Smak i zapach pomarańczy” Tadeusza Woźniaka - piosenka inicjująca spotkanie była dedykacją bibliotekarek Działu Informacyjno-Bibliograficznego dla wszystkich uczestników warsztatów w podziękowaniu za odwagę i gotowość zrobienia pierwszego kliknięcia właśnie w naszej bibliotece. Bibliotekarki wyszukiwały piosenki, objaśniając po kolei wykonywane czynności. Pierwsze lody zostały przełamane i Goście odważyli się wyjawić nam nie tylko swoje hity, ale również podzielić się ciekawą historią z Ich życia dotyczącą ulubionego przeboju. Spektrum było szerokie, od powabnego walca „Nad pięknym modrym Dunajem” Straussa do energetycznego „We are the champions” Queen. Tę część zakończyliśmy słodkim akcentem przy pysznych faworkach ufundowanych przez bytomską ciastkarnię „Patrych” (ul. Podgórna 3). Zdradzam nazwę ciastkarni, by zaspokoić zainteresowanie Gości, którzy rozpływając się nad smakiem faworków, pytali o źródło. Część druga miała miejsce w Informatorium, gdzie każdy już indywidualnie mógł wyszukiwać swoje ulubione teledyski, teksty piosenek i informacje o artystach. Tam również wszyscy uczestnicy spotkania zarejestrowali swój udział w ogólnoeuropejskiej akcji „Get Online Week 2011”.

Na koniec chcę dodać, iż miłym zaskoczeniem dla nas było zaangażowanie i wigor naszych Kursantów, a cenną nagrodą Ich uśmiech.

@wz

Podziel sie książką 2011

2011-03-09T08:54:00.002+01:00

Zbliża się kolejna edycja kiermaszu „Podziel się książką”. Serdecznie zapraszamy w dniach od 12 do 15 kwietnia. Wcześniej jednak, tak jak w roku ubiegłym, czekamy na książki, które leżą przeczytane na półkach w Państwa domach. Przed rozpoczęciem kiermaszu, za każdą przyniesioną książkę wręczymy 2 kupony, które będzie można w czasie trwania imprezy wymienić na 2 dowolne książki.

Czekamy na interesujące pozycje wydane po 2000 roku. Przyjmiemy też książki wydane wcześniej, o ile uznamy, że mogą one zainteresować uczestników kiermaszu. Ważne dla nas jest to, żeby książki były w nienagannym stanie.

W czasie trwania kiermaszu również można przynieść książki, ale wtedy już za każdą pozycję wydamy tylko 1 kupon.

Tak, więc zachęcamy do zrobienia „porządków” w domowych bibliotekach i zapraszamy na kiermasz.

Forum

2011-03-01T08:46:00.002+01:00

Szanowni Czytelnicy, przychylając się do Waszych próśb co do utworzenia forum - takowe powstało. Jest to wersja testowa. Jeśli macie jakieś pomysły co do głównych jego działów to zapraszam - karolinad@biblioteka.bytom.pl

Forum MBP

Dyskusyjny Klub Książki Trzynastka rozwija skrzydła.

2011-02-28T11:19:00.000+01:00

Wojciech Cejrowski to już temat do dyskusji i to burzliwej, ale my chcemy skupić się na jednym, konkretnym fragmencie jego działalności wszelakiej.

Gringo wśród dzikich plemion to pełna humoru książka podróżnicza. Znaleźć w niej można również ponad setkę zdjęć i mapy ilustrujące wyprawę. Ciekawostką może być fakt, że książka ukazała się także w wersji zapachowej. Egzemplarze edycji specjalnej pachną dżunglą! Kartki zostały nasycone olejkami zapachowymi sporządzonymi przez chemików, w konsultacji z podróżnikiem.

Wojciech Cejrowski jest autorem jeszcze kilku innych książek. Książki podróżnicze to Rio Anaconda, Podróżnik WC i Na końcu Orinoko. Publicystykę i satyrę można znaleźć w książkach Kołtun się jeży, Młot na lewicę i Sól do oka. Jego teksty pojawiają się także w prasie, między innymi w Rzeczpospolitej, Newsweeku, Gazecie Polskiej, Poznaj Świat. Współpracował i nadal współpracuje z radiem i telewizją, występuje na estradzie. Mimo wielu zajęć, od ponad 20 lat, podróżuje po świecie i dociera do miejsc, do których inni jeszcze nie dotarli. Głównym celem jego podróży jest, jak sam często mówi „ocalenie ostatnich wolnych Indian od zagłady i zapomnienia”.

O tym wszystkim i nie tylko, porozmawiamy na spotkaniu klubowym w marcu. DKK Trzynastka dysponuje kilkoma egzemplarzami książki Gringo wśród dzikich plemion. Chętnych do przeczytania prosimy o kontakt telefoniczny (32 787 06 01 do 03 wew. 202) lub mailowy (wpn@biblioteka.bytom.pl).

Na spotkanie Trzynastki, które miało miejsce 24 lutego przybyło 5 nowych członków klubu. Tak, więc, jest nas już osiemnaścioro. Czy to dużo, czy mało? Nie to jest ważne. Ważne są prowadzone rozmowy i dyskusje, a te wydaje się, będą coraz ciekawsze i coraz burzliwsze. Jeżeli ktoś chce się o tym przekonać, to serdecznie zapraszamy 31 marca o godzinie 17.00. Więcej informacji o tym, co już było, o czym dyskutowano, można znaleźć na stronie MBP w zakładce Dyskusyjny Klub Książki Trzynastka.

A co z tego macie?... czyli podane na tacy

2011-02-21T07:44:00.005+01:00

Do zastanowienia się nad tym tematem skłoniło mnie pytanie czytelnika (czytelniczki) „Które z tych książek są w bibliotece?”, zamieszczone jako komentarz do tekstu o ubiegłorocznych nagrodach literackich. To fakt, najprościej i najwygodniej zapytać niż samemu sprawdzić. Czyżbyśmy stali się aż tak bardzo wygodni, leniwi a może po prostu najzwyczajniej w świecie nieporadni (ogólnie rzecz ujmując) życiowo?

Powyższy przypadek potwierdził tylko moje wcześniejsze obserwacje, że jest problem, który niestety coraz bardziej się pogłębia. Pozostańmy tylko przy temacie biblioteki i korzystania z jej zasobów, zwłaszcza mam na myśli katalogi i księgozbiór, bo z Internetem wszyscy sobie świetnie radzą. Tak więc w kwestii wyszukiwania potrzebnych informacji w katalogach: „Houston, we have a problem!”. Wielokrotnie sami nie potrafimy sprecyzować czego szukamy, o co konkretnie nam chodzi czyli jak gdyby temat zapytania nie został zgłębiony, a może nawet niedokładnie wcześniej przeczytany. Dam kartkę bibliotekarzowi - coś na to poradzi… Oczywiście, że poradzi, z prawdziwą przyjemnością udzieli informacji i pomoże dotrzeć do potrzebnej literatury ale musi poświęcić sporo czasu, często kosztem innych czytelników. Poza tym niekoniecznie od razu dokładnie wie o co chodzi, mimo dużych kompetencji i doskonałej znajomości księgozbioru, zagadnienie niekoniecznie jest mu tak bliskie, jak (przynajmniej z założenia) bliskie jest czytelnikowi (lub przynajmniej być powinno). Mało tego: samodzielne buszowanie między regałami może spowodować wyszukanie książki, która z pozoru niekonieczne owego zagadnienia dotyczy a mimo to znajdują się w niej przydatne nam informacje, a poza tym to naprawdę ogromna frajda znaleźć coś ciekawego bez pomocy drugiej osoby i z dumą powiedzieć sobie tak jak w dzieciństwie „Ja siama”.

W końcu zarówno spacer między regałami jak i przeglądanie książek stojących na półkach nie zostały jeszcze zaliczone do kategorii sportów ekstremalnych, zaś szufladki w skrzynkach katalogowych stanowią tzw. materię nieożywioną, zębów nie posiadają i nigdy w historii nikogo nie ugryzły (przynajmniej takiego przypadku w naszej bibliotece nie odnotowano). A zresztą jak stare przysłowie pszczół mówi: nie ryzykujesz – nie jedziesz!

A zatem stańmy dzielnie w drzwiach Informatorium i z odwagą w sercu podejdźmy do katalogów, a następnie po przełamaniu pierwszego lęku wejdźmy dziarskim krokiem między regały i pokażmy światu na co nas stać. Nie są to czynności ani straszne ani tym bardziej skomplikowane a mogą przynieść wiele satysfakcji.

A co do obaw przed książkami polecam czeski filmik „Knihy nekoušou”.

A co mi tam…

2011-02-16T13:56:00.006+01:00

Będę „nachalnie” promować nasze kluby dyskusyjne, dlaczego? Bo jak się okazuje, Szanowni czytelnicy, ludzie chcą się spotykać i rozmawiać, niekoniecznie o polityce, o psich kupach, które wyłoniły się spod śniegu, a właśnie o książkach. O tym co przeczytali, o tym co ich w lekturze zastanowiło i zmusiło do refleksji czasami nad samym sobą i nad światem, który nas otacza.

Nie zmuszamy nikogo żeby do nas przychodził, kajdanami do kaloryferów nie przykuwamy, jeśli ktoś chce to do nas na spotkania przychodzi – tak sam od siebie…

Kluby dla dorosłych działają na razie dwa, ale mam nadzieję, że przy skutecznej promocji tegoż przedsięwzięcia powstanie ich zdecydowanie więcej. Spotykajmy się, rozmawiajmy, wychodźmy z domu, bo Internet – mimo, że właśnie do tego medium piszę, to nie wszystko.

Zapraszam na kolejne spotkania Dyskusyjnych Klubów Książki

Niedosyt – 3 marca o godz. 12.00 – Filia nr 23, Bytom, ul. Łużycka 12,

Trzynastka – 24 lutego o godz. 17.00 – Wypożyczalnia Popularnonaukowa, pl. Sobieskiego 3

A poniżej zamieszczam linki do klubowych stron na naszej WWW.

DKK Trzynastka

DKK Niedosyt

Pozdrawiam
Karolka

PS. Klub dla dzieci i młodzieży też działa - zwie się "Co i jak" - a ich strona jest TU

Dzień Bezpiecznego Internetu

2011-02-16T08:07:00.002+01:00

Rozwój i ekspansja nowych technologii sprawiły, że trudno dziś wyobrazić sobie życie bez dostępu do Internetu. Komputery towarzyszące nam z początku w miejscu pracy, pojawiły się bardzo szybko w naszych prywatnych domach. Służą nam jako narzędzie pracy, rozrywki, informacji, ale i niosą ze sobą sporo zagrożeń. Problem staje się tym bardziej poważny, że coraz większy odsetek internautów stanowią dzieci, często nieświadome zagrożeń, jakie niosą ze sobą multimedia. Kontakt z niebezpiecznymi treściami, niebezpieczne kontakty, cyberprzemoc czy uzależnienie od komputera to najczęściej spotykane niebezpieczeństwa, czyhające na surfujące po Internecie dzieci. Z badań prowadzonych przez Gemius i Fundację Dzieci Niczyje wynika, że coraz więcej młodych internautów staje się ofiarami cyberprzemocy. W celu promowania bezpiecznego korzystania z Sieci, Komisja Europejska, w ramach programu Safer Internet, ustanowiła Dzień Bezpiecznego Internetu, który obchodzony jest od 2004 roku (w Polsce od 2005r.) i przypada zawsze na pierwszy lub drugi wtorek lutego. Fundacja Dzieci Niczyje i firma Microsoft opracowały wspólnie materiały promujące akcję edukacyjną „3… 2… 1… Internet!”, a ambasadorem projektu został Krzysztof Hołowczyc.

Akcji promowania bezpiecznego korzystania z Internetu po raz kolejny podjęła się MBP. Rozpoczęliśmy 8 lutego zajęciami „3… 2… 1… Internet!” skierowanymi do uczniów klas IV – VI szkół podstawowych. Podczas zajęć dzieci mogły zapoznać się z przygodami swoich rówieśników – Sandry, Ani, Kuby, Piotrka i Szymona – którzy podobnie, jak nasi mali goście, bez ustanku siedzą przed monitorami komputerów. Oglądane przez dzieci kreskówki, w przystępny i nieco zabawny sposób, przedstawiały podstawowe zagrożenia, z jakimi możemy zetknąć się w Sieci. Czy możemy umieszczać w Internecie ośmieszające innych zdjęcia lub filmiki? Jak się zachować, kiedy ktoś upubliczni takie materiały na nasz temat? Czy umawianie się na spotkania z osobami poznanymi online jest bezpieczne? Jak przygotować się do takiego spotkania? I czy od Internetu można się uzależnić? To tylko niektóre z pytań i dylematów, na które dzieci musiały znaleźć właściwe odpowiedzi. Utrwaleniu i pogłębieniu wiedzy zdobytej na zajęciach, służyło spotkanie z przedstawicielką Komendy Miejskiej Policji w Bytomiu, które odbyło się 10 lutego w sali wykładowej MBP. I tu, po raz kolejny, dzieci zabłysnęły świetną wiedzą na temat internetowych zagrożeń.

Na koniec mogę mieć tylko nadzieję, że teoria, tak świetnie opanowana na spotkaniach przypominających o zasadach bezpieczeństwa w Sieci, znajdzie u naszych milusińskich, rozsądne zastosowanie w codziennym korzystaniu z Internetu.

@m.

Body art ma się dobrze

2011-02-14T08:27:00.003+01:00

Sztuka ciała jest jednym z najciekawszych nurtów artystycznych XXI wieku. Już w latach 60. XX wieku, dzięki pracom takich artystów, jak Bruce Nauman, Vito Acconci, czy Dennis Oppenheim, body art znalazła trwałe miejsce w historii dokonań artystycznych. Sztuka ciała stanowi ważny fragment współczesnych dyskursów artystycznych. Mówi nam, że istnieją powody, aby myśleć o własnej fizyczności, a także to, że mowa ciała zasługuje na uważne wysłuchanie. W świecie symulakrów, w którym przyszło nam żyć, ciało stało się polem walki, trzeba je ciągle zmieniać, ćwiczyć, poprawiać. Współczesne media atakują nas pięknymi twarzami kobiet o nieskazitelnej urodzie, powstałymi niejednokrotnie w wyniku cyfrowej obróbki fotografii kilku różnych modelek. Jak wygląda dziś twarz idealnej kobiety?

Na to pytanie stara się odpowiedzieć Orlan, artystka performance, która poddała się kilkunastu operacjom plastycznym twarzy, mającym upodobnić ją do różnych kobiet, których wizerunki są na stałe zakorzenione w światowej kulturze. Komputer stworzył syntetyczne obrazy, będące połączeniem twarzy Orlan oraz słynnych portretów kobiet, do których należą: Mona Lisa Leonarda da Vinci, Europa namalowana przez Gustave’a Moreau, Wenus z obrazu Botticellego, Psyche Gerarda oraz Diana za szkoły Fontainebleau. O wyborze takich, a nie innych postaci zadecydował nie tyle reprezentowany przez nie typ urody, ile związane z nimi znaczenie symboliczne. Seryjny performance Orlan jest wypowiedzią artystki na temat szczególnej presji, jakiej jest poddawane ciało kobiece w kontekście kultury, presji zmuszającej do respektowania obowiązujących w danej kulturze wzorców piękna. Operacje plastyczne, jakim poddała się Orlan, nie miały na celu doskonalenia urody, który to zamiar towarzyszy zwykle takim zabiegom, lecz przeciwnie, ich zadaniem było obnażenie narzucanego przez kulturę systemu norm i wzorców oraz kulturowo sankcjonowanej przemocy wobec ciała.

W Polsce próbę polemiki z lansowanym w mediach wizerunkiem ciała zdrowego, silnego i pięknego podjęła, między innymi, Katarzyna Kozyra. W pracy zatytułowanej Olimpia, odwołującej się do słynnego obrazu Edouarda Maneta, artystka porusza problem choroby i śmierci. Praca ta jest zapisem walki Kozyry z chorobą nowotworową i w założeniu artystki była próbą przywrócenia godności schorowanego, umierającego ciała. Katarzyna Kozyra naruszając jedną ze sfer tabu obecnych w naszym społeczeństwie, ukazała ciało chore i stare skazane przez współczesną kulturę na nieobecność.

Naprzeciw body art wyszła także Galeria Rotunda MBP. Od 4 lutego możecie oglądać u nas wystawę prac fotograficznych bytomskiej artystki Veroniq Zafon, pod tytułem Materia nieZŁOMnie piękna. Na wystawę składa się 21 zdjęć, będących fotograficznym połączeniem dwóch materii – kobiecego ciała ze złomem. Artystka w swoich pracach buntuje się przeciwko funkcjonującemu we współczesnej kulturze przekonaniu, że ciało kobiety jest zaledwie obiektem erotycznym. Ciało modelki wydaje się współgrać z maszynami i urządzeniami, przez co przestaje być przedmiotem pożądania, a staje się równorzędnym elementem kompozycji całego obrazu. Na fotografiach Veroniq Zafon kobiece ciało staje się w pewien sposób uprzedmiotowione, a złom i urządzenia codziennego użytku zostają podniesione do rangi wytworów artystycznych. Wystawę możecie oglądać w Galerii Rotunda MBP do 4 marca.

@m.